صفحات

You just live in the place you're in. you don't worry about where you used to be or where you wish to you were. Here is where you are and here is where you've got to find a way to survive and lying in bed boo-hooing doesn't help much with that.
From Ender's Shadow

Productive work is the central purpose of a rational man’s life, the central value that integrates and determines the hierarchy of all his other values. Reason is the source, the precondition of his productive work--pride is the result."-- Rand

"It is important to always act based on long term rational self interest however it may be hard emotionally"--Zara

۱۴۰۴ اردیبهشت ۱۱, پنجشنبه

I plan to write more in my English blog. It just seems easier. Feel free to check it out.

http://zara-every-day-life.blogspot.com/

I keep this post at the top so you can check my English blog, meanwhile, I will keep posting new posts here in Persian below this post.

۱۳۹۷ خرداد ۱۴, دوشنبه

خواب هبایی

دیشب خواب بابایی را دیدم. دیشب که نه. دم دم های صبح. 

ساعت ۷ و نیم بود از خواب بیدار شدم. می دونستم مامان امروز نیست. نمی توانم با هاش حرف بزنم. گفتم باز هم بخوابم. جراعت نداشتم باز بیدار بشم و با این حجم بزرگ تنهایی روبرو بشم. نه اینکه توی زندگی تنها باشم. همین اخر هفته دوستم می خواست بیاد خونه ام گفته بودم باید کار کنم. دیروز تمام روز را با دوست قدیمی کار کرده بودم و نتیجه هم گرفته بودیم. شب هم شاگردهام کلی تحویلم گرفته بودن. دلتنگی و تنهایی مال نبود بابا است. هبایی گلم....خوابیدم و خواب دیدم بغلم کرده. توی خواب محکم بغلم کرده بود. بیدار که شدم فکر کردم حاضرم همه زندگی را بدم و بابا را دوباره بغل کنم. به مامان مسج داد. مامان هم نمی توانست حرف بزنه. امروز بد بود.

 رفتم بیرون یک دنیا سبزی خریدم و همه را خورد کردم بی انکه بدونم چی می خوام درست کنم....

یک دونه بودن خیلی بده. چون هیچ کس توی این دنیا مثل من دلتنگ بابا نیست و این خیلی بمن احساس تنهایی می ده. لعنت به زندگی...الان تلفنم را بالا و پایین می کنم. هیچ کس نیست. کاش حداقل مامان در دسترس بود. ...دلتنگم....خیلی....

۱۳۹۷ خرداد ۶, یکشنبه

Happy 36th?

I wish I was never born! 

But now that I am here...I am going to make it worth, to make it a little bit better.

۱۳۹۷ اردیبهشت ۶, پنجشنبه

I wish/I hope

PS. I am not going to hurt myself. Don't worry.

Every time I am going to bed, I imagine the day I will die. Part of me cannot wait, in the hope, the slightest hope, that there will be an after life and I will see my dad again. I can talk to him one more time and he can hug me. 

One day, I will end and this pain will end too. Until then, I have to live and I will. 

۱۳۹۶ بهمن ۱۸, چهارشنبه

This will never end

The worst thing about this pain compared to anything else I have been through is that this will never end. Anytime, I have a difficulty, surgery, job, etc, I always thought, this will pass. I will be normal again. But this time, it will never get back to normal. I will never have my dad, I never can talk to him, I never can listen to him, he will never hug me again. He won't be here anymore and I have to live with this pain till the end of my life. If it wasn't for my mom, I would have killed myself. Form now on, I only have my mom and I will live for her, with all the pain in my heart. It feel like someone is ripping my heart out!

۱۳۹۶ بهمن ۱۶, دوشنبه

For my dad, my love life, ALWAYS.

I didn't know what to do. I still don't know. So I am writing...


In my heart, I wish I went to Iran and I saw him. But at the time, I mean the last 10 days, I thought there is a chance that he will be alive, and I thought the money I will spend on the ticket and my travel, would be better spent on his health and helping my mom. I am writing this here for a reminder for myself. Because I know this regret will come back again and again and I need to remember this. I need to remember this. 

I am second guessing coming to the US, but the fact of the matter, I could provide them with some comfort the last few years, because I came here. Or maybe I am just trying to reason with myself. I don't know.

I remember when I was a little kid, my dad used to put me on his should and say " همه جا را می بینی ؛، He used to call me "Taje saram". He loved me so much, unconditional, infinite, love. When I was little, he used to wake up very early when it was still dark to go to work. He would have his tea, I would wake up and sit next to him. My dad used to say" بیا مونس بابا بشو"

I don't know how I can live without my dad. I don't know...it will be long and hard...but he will always be with me, in my heart, in my memories.

When I was nice, he bought me a beautiful yellow bike, it cost the same as his salary for one month but he bought it for me.

I drop me at school every day and picked me up. All my friends in high school know him and love him.

I walked up the stairs for my English class.

He drove me to Tehran for my college and paid for my education.

He accepted when I decided to come to the US. He accepted when I decided to Mary Ali (although it was my worse decision ever) and he never criticized me for it. He was patient and never complained about the fact that I left him. 

We used to skype almost every night, although now I deeply regret the few nights here and there that I didn't talk to them.

My dad passes away...He is not alive anymore. There is so much love in my heart for him.

I am remembering Coco, the movie,  I will always keep his picture beside my bed and I will never ever forget him.
My dad passed away, a few hours ago! I don't have my dad any more. He was my love of life. I literally don't know what to do right now? What should I do? 
My dad is having a hard time health wise. He went under a surgery, week of ICU and now hopefully in an ambulance back to hospital. I cannot do anything for him. I am far away, I cannot visit him, I cannot help my mom. I cannot pray, I cannot cry. I wish I could dye and give my life to my mom and dad. I am second guessing all my decisions in life. It is Monday morning here and every one is at work! I am alone, stressed out, and...nothing really. 

۱۳۹۶ شهریور ۲۸, سه‌شنبه

از خونه جدید

- خونه جدید تقریبا سر و سامان گرفته. اتاق خواب مرتب هست. اتاق نشیمن مرتب هست. آشپزخونه کمی تا قسمتی حالش خوبه. بعد از یکسال بالاخره همه ماگ ها را روی قفسه و جلوی رم دارم.

-بین این ماگ ها، کلی ماگ هدیه هست. بعضی ها از دوستانی که دوست من نیستن، توی زندگی من نیستن. اما من ماگ ها را نگه داشتم. یاد اور روزهایی خوب گذشته هستن. دوستی های که تمام شد، حتمن باید تمام می شدن، اما دلیلی نیست که گذشته را و زمان خوب گذشته را دور بریزم. یک از ماگ ها هم یادگار دوست خوبی هست که چند سال پیش از این دنیا رفت. متاسفم که دیگه نیست. این ماگ، مثل اینکه دوستم همیشه در قلبم زنده هست.

-این روزهای زندگی خوبه. اما نگرانی های ده چهارم زندگی هم هست. نگران بابا و مامانم. شرایط سلامتی بابا بسرعت روبه کاهش هست. لحظه ای نیست که به این فکر نکنم که فرصتم برای پدر داشتن چقدر کوتاه هست. واقعیت اینکه که از نظر مالی نمی توانم برم ایران. اما هر شب با هاشون حرف می زنم، یک ساعت و گاهی حتی دو ساعت. چقدر قدر این این اخر ساعت را می دانم. بهترین ساعت روزم هست. 

۱۳۹۶ مرداد ۲۵, چهارشنبه

زیر آسمان پر ستاره

این همه از سختی های زندگی که می گم، یک کم هم از خوبی هاش بگم.

۱- بعد از چند سال بارش شهابی ماه اگوست را دیدم. چند سال گذشته دچار هوای ابری بودم. امسال هم اول قرار بود برم آریزونا، بعد صبح روز جمعه که هوا را چک کردم اسمان اریزونا ابری بود. اینکه تصمیم گرفتم بمونم ال-ای. شب خوش خوشان توی یک جاده کوهستانی رانندگی کردم. کمی قبل از دریاچه، جایی ایستادم و یک دنیا شهاب دیدم. خواستم ارزو کنم، دیدم ارزویی ندارم. بی آرزویی از جنس خوبش. جایی که بودم را دوست دارم با همه گله و شکایتهایی که می کنم. در شهری که زندگی می کنم که دوست دارم. جایی هستم که می توانم نیمه شب با ارامش کنار یک جاده پارک کنم و اسمان را تماشا کنم، کارم را دوست دارم و دوستان خوبی دارم. زیر آسمان پر ستاره من دوباره شاد بودم. از اون شادی هایی که زیر پوستم می گنجه...زیر اسمان پر ستاره شب من خوشحال بودم بعد از ماه ها. 

۲- یک دوستی داشتم سال ها پیش که زیر ای-میل هاش امضا می کنم Have a great sky  حالا با نزدیک شدن به solar eclipse من می نویسم Have a clear sky

۳-فردا ساعت ۱:۳۰ شب پرواز دارم به اتلانتا. شب را که بخوابم، به لطف صنعت هوافظ، صبح روز جمعه آتلانتا خواهم بود. 

۴- سی و پنج ساله بودن را دوست دارم. جایی هست که برای بعضی ها منتور هستم و بعضی ها برای من منتور هستن. خوب که دست دخترهای جوان دانشجو را می گیرم تا زودتر و بهتر به جایی که می خوان برسن و کسی و کسانی هستن که دست من را می گیرن تا من دهمه چهارم زندگی را طی کنم. زنان زندگیم را دوست دارم. 

۱۳۹۶ مرداد ۱۶, دوشنبه

Beneficiary

Beneficiary; or the problem of a single only child!

Do you know the most annoying questions? Who is your emergency contact? Who is your beneficiary?

These two questions are the nightmare of a person like me, an only child who is and want to be single. No matter, how much I like my way of life, from time to time, these two questions remind me that I am truly alone. I don't say lonely because even with these two questions, It doesn't make me feel lonely. It is just the fact of my life, just as the sky is blue. 

I found an answer for "who is your emergency contact" question. I give weird answers from time to time, depends on my mood. Sometimes, I say, I don't have anyone. Sometime I say I don't have an emergency contact and the sky is blue. Sometimes, I say it is my credit card. I always get this weird look, no matter what I say. It is not  a sympathy look, or compassion, it is like how is that even possible! Well, it is possible. I a single person by choice, so I don't have a partner! I am an immigrant, so I don't have my family here. I don't have close enough friends, close enough that we become each other's emergency contact. It is a two way street, I cannot ask a friend to be this close to me, to be responsible for me, when I am not responsible for her/him. This question bothers  me but I learned how to live with it. 

The question that really bothers me, is who is your  beneficiary. If I die before my parents, they won't have anyone to support them. The little money that I have will be the only thing they will have to stand on their own feet, and there is no way they can have the money if I die. The money will go to state, because I don't have anyone. I am not scared of death, I am not worried about it for myself. But my parents! The thought of it fill me with fear and sadness. 

In the next few weeks, I have to make a few calls to the HR and my retirement investment bank. I am sure, they will ask me the same question. I will control my tears and will say, I will take care of it online, knowing that I won't, that I cannot, only wishing that the worst doesn't happen. 

۱۳۹۶ تیر ۲۳, جمعه

یک جمعه گرم تابستان

امروز روز کاری شلوغی نیست. کارهایی که باید انجام می دادم را انجام دادم، با اینکه تا ظهر خواب بودم. در واقعه دیشب تا ۴ صبح بیدار بودم. اینه که کارهای امروز را تقریبا انجام دادم. دلم می خواد برم بیرون اما هوا خیلی گرم هست. یعنی حدود ۹۰ درجه. توی هوای ۹۰ درجه نمی شه راه رفت. تا دریا هم یک ساعت رانندگی هست که حوصله اش را ندارم.  

دیروز یک تد تاکی گوش دادم که در مورد انجام دادن \ ندادن یک کار جدید برای ۳۰ روز بود. ایده جالبی هست، البته برای ادم های که در چرخه روزانگی افتادن. ولی خوب این روزها من هم توی همون چرخه هستم. نه اینکه خوشحال نباشم. شغلم را دوست دارم، ادم های زندگیم را دوست دارم، اما چیزی کم هست، اینکه توی این همه سال فکر می کردم یک روزی یک دانشمند واقعی خواهم بود اما بجاش یک ادم در طبقه متوسط اجتماع شدم. منظورم از نظر مالی نیست. منظورم از طرف فکری هست، intelectually نمی دانم ترجمه خوبش چی می شه. به هر حال فکر کنم برای جایی که من هستم  همون جای راکدی هست که باید هر سی روز یک کار جدید امتحان کنم، شاید که قلبم و مغزم زنده بمونه. 

خلاصه اینکه ببینم می توانم یک ماه حداقل یک کاری را هر روز انجام بدم. یک کار جدید هم نه! یک کار قدیمی، که خیلی دوستش دارم: نوشتن.

۱۳۹۶ تیر ۱۵, پنجشنبه

جان استوارت و ابی

Spoiler Alert! I talk about Green Mile here!

ساعت یک و بیست دقیقه صبح هست. من باید بخوابم، چون فردا باید ۸ صبح بیدار شم. یا حداقل باید آشپزخونه را مرتب کنم. اما بجاش دارم می نویسم. 

اگر این نوشته را دیشب نوشته بودم، به انگلیسی نوشته می شد. می شد عاشقانه من برای آمریکا و ایران. می شد دلنوشته یک مهاجر...نه! این نوشته دیشب می شد عاشقانه من برای لس انجلس...برای شهر من، شهری که گم شده من بود، بی آنکه من بدونم. شهری که من را با من اشتی داد. شهری که وقتی همه امریکا یک رنگ قرمز شد، ابی موند. 

اما امشب، این نوشته برای من هست. 
دیشب توی اون همه بالا با پایین پریدن  با صدای ابی، بین هفتاد و پنج هزار ادم...ذهنم پر کشید به همه خاطرات من با آهنگ های ابی، نه فقط ابی، بلکه گوگوش و از همه بهتر و نزدیکتر داریوش. یک دنیا خواننده جدید هم اینروز ها هستن. من حتی اسم هاشون را هم  نمی دونم. من دیگه اصلن انگار خواننده ایرانی جدید نمی خوام. نیازی ندارم بهش. من همه عاشقی ها و از دست دادن های ایرانیم را با داریوش و ابی خوندم. دنیا امروز من عاشقی هاش یک زبان دیگه داره. فکر کردم به روزی که ابی دیگه نخونه. ابی که نزدیک ۷۰ سالش هست، چند سالی دیگه  بیشتر نخواهد خواند. من و نسل من می مونیم و همین آهنگ ها، برای همه زندگی....ابی که دیگه نباشه، داریوش که نباشه، گوگوش که نباشه، من حتی دیگه رویای کنسرت ایرانی هم نخواهم داشت. 

یادم افتاد چطور بعد از اخرین برنامه جان استوارت، من تا مدتها نمی دانستم باید هر روز صبح هام را چطور شروع کنم. جان استوارت برای من یک کامدین یا یک مجری برنامه کمدی شبانه نبود. من با دیلی شو، انگلیسی یاد گرفتم، فرهنگ سیاسی امریکا را یادگرفتم. من سال ها هر روز صبح برنامه شب قبل جان استورات را با قهوه صبحانه ام گوش دادم. این روزها ست مایر، جان الیور، سم بی، و از همه بهتر استیون کوبرن هستن، هنوز من را می خندونن، اما هیچ کس، هیج وقت جان نخواهد شد.


لیسانس که بودم با دوست اون زمان ها فیلم گرین مایلز را دیدم.  فیلم داستان کسی هست که عمر خیلی طولانی داره و همه عزیزانش مردن. اونروز ها غمش را درست درک نکردم. توی ۲۰ سالگی عمر جاودان عالی بود. اما توی ۳۵ سالگی اگر عمر جاودان هم بخوام برای خودم به تنهایی نمی خوام. 

دوستان که جای خود داره، دنیا من حتی بدون صدای داریوش، ابی و گوگوش چیزی کم خواهد داشت. دنیای من بدون جک های جان استوارت، بدون جک های تلخ سیاسی جان چیزی کم داره. 

۱۳۹۶ تیر ۷, چهارشنبه

۱۳۹۶ تیر ۵, دوشنبه

ظهر دوشنبه

دلتنگ نوشتن هستم. نه هر جور نوشتنی. نوشتن در این بلاگ. الان وسط نوشتن یک پروپوزال امدم اینجا را باز کردم که بنویسم. بعله من هنوز پروپوزال می نویسم. هنوز از نوشتنش لذت می برم و دیگه استرس ندارم. هنوز موقع نوشتن رویا پردازی می کنم با اینکه می دانم خیلی از این رویا ها واقعیت نمی شن. اونهایی هم که واقعیت می شن، در واقعیت اونقدر هیجان انگیز نیستن. فکر می کنم این از نتیجه ۳۵ ساله بودن هست. 

نوشتن توی این بلاگ را دوست داشتم و دارم چون لایه از من بوده و هست که هیچ جای دیگه نیست. من توی کار، یک اسب پر کارم که اخم به ابرو نمی یاره، و همه غم های دنیا را یک جای گم می کنه. من توی خونه یک ادم تنبل و سر خوشم که وسط یک اشپزخونه شلوغ، شام خوشگل و خوشمزه می پزه. شنا می کنه و کتاب گوش می ده. من اگر دغدغه پول و خرج زندگی نداشتم می توانستم تا اخر عمر با همین سه تا خوشحال زندگی کنم. بین دوستانم؟ نمی دانم. واقعیتش اینه که دیگه خیلی دوست نزدیکی ندارم. هنوز کلی دوست دارم اما از یک جای به بعد دیگه دوست نزدیک ندارم. یک سری دوست دارم که می شه با هاشون خوشی کرد. نا امیدی های دنیا را با هیچ کس نمی شه شریک شد. 

بلاگم همیشه خود من بود بدون همه لایه های که من روش می گذارم تا بشه زندگی را ادامه داد. وقتی از شادی های اینجا نوشتم، شادی های خالص بودن. شادی هایی که برای هیچ کس نبودن. شادی های من! غم های اینجا هم غم های من هستن، واقعی ترین هاشون. حالا وقتی بعضی از پست ها را می خونم بخودم خنده ام می گیره که یک روزی یک اتفاقی من را چقدر غمگین یا شاد می کرده. اما می دونم اون روز اونچه اینجا نوشتم واقعی بوده. 

کاش دوباره می نوشتم....کاش دوباره خونده می شدم. نوشتن بدون خونده شدن، آیا هنوز نوشتن هست؟ 

اینوز ها دارم به مفهوم موفقیت فکر می کنم. بنظر شما colleen powell موفقتر هست یا George Bush؟ مثال های ساده تری هم می شه زد که جواب دادن به این سوال را سختر کنه. آیا یک برنده نوبل فیزیک موفقتر هست یا CEO یک کامپنی بزرگ؟ آیا یک استاد فیزیک با یک دنیا جایزه اما بدون نوبل موفق تر هست یا یک CEO ؟ ممکن هست بگید سوال من خیلی اشتبا هست چون من دارم سیب و پرتغال را با هم مقایسه می کنم. خب درست هست اما سختی سوال همیجا ست. موفقیت را چطور تعریف می کنید؟ آیا موفقیت را در هر رشته خودش تعریف می کنید؟ در این صورت مثلن همه ریس جمهورهای امریکا با هم مقایسه می کنید؟ و همه استادان فیزیک را با هم؟ همه رفتگر ها را با هم؟ در این صورت بوش حتمن جز ریس جمهورهای نا موفق هست. و مثل آقای الف می شه موفقترین رفتگر چند دهه اخیر. حالا ایا فکر می کنید بوش موفقتر هست  یا آقای الف؟ مقایسه سختی هست! یا شاید مقایسه بی جایی. اما همه ما تصمیم هایی می گیریم که  مقایسه ای شبیه این انجام می دیدم. آیا زندگی کردن توی یک خونه بسیار زیبا در یک شهر بسیار کوچک (آقای الف بودن) را انتخاب می کنید یا زندگی در یک آپارتمان داغون اما مهترین و بهترین شهر جهان (بوش بودن)؟ کدام انتخاب شما را شادتر می کنه. 

دلتنگ نوشتن ام. دلتنگ بودنم. 

می دانم باید چیزی را در زندگیم عوض کنم اما نمی دانم چی.


۱۳۹۵ اسفند ۳۰, دوشنبه

نوروز مبارک

نوروز ۹۶ هست. ۲۰ مارچ ۲۰۱۷. من  بزودی ۳۵ ساله می شم. ۱۰ ساله که امریکا زندگی می کنم. آخرین نوروزی که ایران بودم نوروز ۲۰۰۶ بود. 

توی این ۱۰ سال هر سال سفره هفت سین داشتم، خونه خودم. سال اول گوشه یک اتاق خوابگاه. سال بعدتر توی یک خونه  بزرگ با دو تا هم خونه ای. روی میز کهنه ای که جای پیدا کرده بودم. کم کم وضعیت بهتر شد. هفت سین هام قشنگتر شدن. دوستای بیشتری پیدا کردم. روزهام بهتر شد. 

برای ۳۵ سالگی، ۳۶ سالگی....و شاید برای تا پایان عمرم برنامه ای ندارم غیر زنده بودن و زندگی کردن. کاش ۹۶ سال پر امیدی باشه. کاش من خودم را پیدا کنم باز. 

۱۳۹۵ بهمن ۲۱, پنجشنبه

There are things that I cannot tell anyone, that I cannot write even...those moment....

۱۳۹۵ تیر ۱۰, پنجشنبه

my drooling smile :-)

I had a dentist appointment this morning. It was easy, nothing big deal, but as a result of being num, one side of my face was swollen and my smile looked kinda weird and difficult. By noon I was all good. But in these few hours, I was very much conscious of my  every smile and laugh. On a daily basis I smile a lot. I have many laughs. My life is good despite all ups and downs and it is getting better. 

۱۳۹۵ تیر ۹, چهارشنبه

Just a few nice notes

You know what made my day today?

Despite everything that goes one, today at my conference meeting with a collaborator in France, I felt I finally made it, and have a field that is not my former adviser's field too.

My American friend found a Persian market in LA and kept sending me pictures of everything there and then offered to mail me sour green grapes. It is so sweet. Living in LA will be awesome. 

I feel like I have goals and plans again. Feeling great.

۱۳۹۵ تیر ۳, پنجشنبه

22nd June 2016

I am in an uncertain state about writing. I miss writing here, but I think if I keep writing here, I will never write a non-technical book in English. I want to write! I think it is time for me to write for real. But then I miss writing altogether,  because writing a book feels like a big task and somehow I cannot make time for it. 

Anyways, there are days that I want to write them, in details! I think, these are days that I want to keep them. I want to revisit them. Today is one of those days.

I woke up around 9 am. 9 am is my happy time to wake up, not to late that I feel I wasted my morning and not too early that I feel I am in hell. I can handle 8, but anything before 8 makes me a monster. Anyways, today was a good morning! I woke up, took shower. I like my showers way more these days that I have very short hair and the weather is good. The shower was refreshing. Then, I washed my teeth with my new super fancy oralB7000 electric toothbrush. I think everything is better with bluetooth certainly toothbrush. I put on my cloths. Today is a pair of two-color jeans, a blue shirt and a black vest kinda thing on it. Then I made my morning drinks, today it was cucumber, kale, ginger, and apple cider vinegar, refreshing and bright! Then I washed some cherries to take to school and a big bar of %99 Lindt chocolate. God! I love summers and all the summer fruit, especially cherries. Gosh! I miss leaving in upstate NY even if it is only because of the cherries.  As I left home, I found a UPS mail at the door for me. It was the official offer letter for my new job. I opened it! I know what is in it! I choose it! I should be happy! But I am OK! not sad, not happy. I waited for a few minutes, I am hoping for a rush of happiness, or even sadness, no feelings at all. Maybe a little bit the feeling of missing...I know this will translate to failure very soon...so I left, the weather is nice, kinda chilly still, F! it is June! All the way to my office, I listened to "in a French kitchen". It is a recipe book with some memories in it, it is kinda like the cook book, I have always imagined to write, a mixture of my memories, my daily life, and recipes. Well, this book has more recipes that I can imagine it will be in my book. I enjoy this book a lot, it is calming and it translate me to a life that I dream about. It calms me down. Did I say this already?

In the office, I reply email, read my offer letter again, read my resignation letter one more time! The school knows about it, but I hadn't send the official resignation letter just in case. Singing the letter means, I will not have a salary for a few months. I laugh at myself! Is this the real worry here? not having salary for a few months? and then I smile! a few years ago, I couldn't brush this easily, now I can! now I smile. I signed the letter, went down the hall,  submitted the letter and came back to emails. A new one! My journal paper acceptance came in! It is a paper coauthored with my first PhD student! Now I am happy! will I have this feeling again? Yes, I hope so. Who knows what future brings to me.

Then 4 long meetings, with students, talking about research. On topic that I am proud of and very much like, a dead topi, and two kinda so-so topic. All good!

As I am leaving the office, I feel like it is time to let everyone know about my move. It feels weird. I feel the pressure. The pressure of explaining for my friends. I don't know what to say to them, how to explain my fucking life. How to live to all the expectations. Just before I left my office, I opened my Facebook and wrote: "It is official now! I will be moving to the greater Los Angeles area at the end of this summer." I thought for a minute who I want to see the message, I picked all my friends. Putting on my sunglasses leaving the office, it felt like leaving an era of my life. 


I got home around 5, had more cherries with some almond for dinner, then went for my daily walk, listening to the book, half way through, I switched to another book, "All the single ladies". I felt good about myself, my life, and my day by the end of my walk. 

At home, I worked more. I worked on debugging some equations that my student couldn't debug. Then I worked on reviewing some papers, and accepting and rejecting papers for IMECE2016! It reminded me of days that publishing in this conference was a dream. I am not sure about the future....

Meanwhile, people keep commenting on my Facebook status. Some people messaged me, and even a couple of phone calls, all encouraging, all promising, and not even one critical one....not bad, actually good. I have good friends, caring, and supporting. Why I keep doubting them? 

I was kinda hungry! I made a mint salad with a fried duck egg. Eating my meal, drinking my homemade iced tea, I feel good! better, than OK! I have so many experiences in my 34 years on life, I will be OK! I got this! 

It was time to open this page, and write, may write again, or at least write this post, describing today...

I love my life. It is my life and I love it <3 3="" p="">

۱۳۹۵ خرداد ۷, جمعه

Happy 34th birthday to me

I made a decision, and important decision a couple weeks ago, but I wasn't ready to write about it till now. Now, on the last few hours of being 33 years old; 33 years and 364 days old, I finally feel comfortable to write about this. I am writing this mainly for myself, for my future, so I can remember why I made this decision.

I want to be happy! Many times in my life I made decisions that are so different from what society taught me to do, asked me to do. In my personal life, I made these key decisions, (K, LA, M), as a result I am happy. In work, I followed the success path that society taught me and for the last couple of years, I've been miserable. I decided to save myself, despite what every one is telling me. I will be successful but when I am in an environment that I can be in flow, that I enjoy the journey, and I learn, research, and do things because I enjoy them, not because they will be in my CV and I will be successful by standard of society, or anyone else. I am more productive, when I feel safe. I need to eat this environment for myself, if I want to have any chance at happiness. So I made a big decision. I will be happy. 

No comment please!

۱۳۹۵ خرداد ۵, چهارشنبه

The power of depression

One of the natural consequences of depression is that you lose your friends, exactly when you need them more than ever. 

It is close to by birthday! By this time every other year, I have received gifts from all over the country, I had birthday messages from all over the world, and I my birthday my phone wouldn't stop ringing. This year is different though, no one remembered my birthday, I haven't got any gifts yet, why? because I was struggling with hopelessness, shame, and depression last year. Every single year, it took all my efforts to get out of bed and work for a few hours, I didn't have the words to explain my situation to my friends, in few occasion when I did, they poured over my solutions! Things that I already knew but was incapable of doing. So I distance myself from my friends. 

The unfortunate situation is that friendship is most needed in depression, when I am not capable of loving myself. 

If you read this, please don't comment, email, Facebook, etc me! I don't want a pity happy birthday! You may say, this is not a pity happy birthday! But please, have enough respect for me to not say happy birthday after you read this post. Just, remember if you have a friend who is struggling with depression, like them like before. This may help more than any other practical advise you have. 

۱۳۹۵ اردیبهشت ۲۵, شنبه

۱۳۹۵ اردیبهشت ۲۱, سه‌شنبه

هبایی

My dad is sick again! I really don't know much details and this is killing me even more than he is sick. I have such a messed up fucking family. We never tell each other what is happening to us, it is just sad! very sad! and it feels very lonely. I wish I could do something for him. I wish I was a better daughter for him and my mom. life is somethings too hard....


۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۷, جمعه

My 34th birthday

In less than a month I will be 34 years old. I have been sitting here trying to write a post but I lost my words! I don't know really what to write! A list of achievements? a list of long term goals? a list of short term goals? a list of responsibilities? A list of all reasons to continue living?

The fact of the matter is that I live on a daily basis these days. My goal for every day is to survive it, at night, I take a deep breath and tell myself, tomorrow will be another day, hopefully a good one. I still have a list of things I want to do/learn, but...

I am good I guess! By the standards of our society! I have a job, I can afford my life, I learn on a daily basis, I have good friends and loving and supporting family. But that is all normal! I am the text book definition of middle class, I don't mean it only financially but from a goal oriented point of view. I don't do anything special, any thing worthy of life! OK! Maybe here is a goal I should focus on for this upcoming year! Find myself, Find a purpose for my life by the time I am 35. If I have a purpose, then I can  be happy again! Then I can live again. I may get out of this darkness. 

Happy birthday to me? Oh! well, I guess! 

A few days ago, I was reading this, and I thought this is the best I can become right now, a tree! a maple tree! big, strong, old, beautiful maple tree! a maple tree in the green mountains of Vermont, my favorite US state! A big tree with fresh green leaves in the spring and the most gorgeous red leaves in the fall. 

۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

leukemia, friendship, immigration, early days....
I am healthy, well for now! Someone I know has Cancer though,...

۱۳۹۵ اردیبهشت ۲, پنجشنبه

امروز این شادی مرد. برای همیشه!

http://zizi-maman-bozorg.blogspot.com/2011/11/blog-post_5859.html

می دانم که یک روزی دوباره شاد می شم. یک روزی شاید فکر کنم اتفاقی که امروز افتاد بهترین اتفاقی بوده که می شد بیفته. اما الان خیلی غمگینم. و بدترینش اینه که هیچ کس نیست که بتوانم باهاش حرف بزنم.. بار زندگی بدجوری روی شونه ام سنگینی می کنه.