You just live in the place you're in. you don't worry about where you used to be or where you wish to you were. Here is where you are and here is where you've got to find a way to survive and lying in bed boo-hooing doesn't help much with that.
From Ender's Shadow

Productive work is the central purpose of a rational man’s life, the central value that integrates and determines the hierarchy of all his other values. Reason is the source, the precondition of his productive work--pride is the result."-- Rand

"It is important to always act based on long term rational self interest however it may be hard emotionally"--Zara

۱۴۰۴ اردیبهشت ۱۱, پنجشنبه

I plan to write more in my English blog. It just seems easier. Feel free to check it out.


I keep this post at the top so you can check my English blog, meanwhile, I will keep posting new posts here in Persian below this post.

۱۳۹۵ اسفند ۳۰, دوشنبه

نوروز مبارک

نوروز ۹۶ هست. ۲۰ مارچ ۲۰۱۷. من  بزودی ۳۵ ساله می شم. ۱۰ ساله که امریکا زندگی می کنم. آخرین نوروزی که ایران بودم نوروز ۲۰۰۶ بود. 

توی این ۱۰ سال هر سال سفره هفت سین داشتم، خونه خودم. سال اول گوشه یک اتاق خوابگاه. سال بعدتر توی یک خونه  بزرگ با دو تا هم خونه ای. روی میز کهنه ای که جای پیدا کرده بودم. کم کم وضعیت بهتر شد. هفت سین هام قشنگتر شدن. دوستای بیشتری پیدا کردم. روزهام بهتر شد. 

برای ۳۵ سالگی، ۳۶ سالگی....و شاید برای تا پایان عمرم برنامه ای ندارم غیر زنده بودن و زندگی کردن. کاش ۹۶ سال پر امیدی باشه. کاش من خودم را پیدا کنم باز. 

۱۳۹۵ بهمن ۲۱, پنجشنبه

There are things that I cannot tell anyone, that I cannot write even...those moment....

۱۳۹۵ تیر ۱۰, پنجشنبه

my drooling smile :-)

I had a dentist appointment this morning. It was easy, nothing big deal, but as a result of being num, one side of my face was swollen and my smile looked kinda weird and difficult. By noon I was all good. But in these few hours, I was very much conscious of my  every smile and laugh. On a daily basis I smile a lot. I have many laughs. My life is good despite all ups and downs and it is getting better. 

۱۳۹۵ تیر ۹, چهارشنبه

Just a few nice notes

You know what made my day today?

Despite everything that goes one, today at my conference meeting with a collaborator in France, I felt I finally made it, and have a field that is not my former adviser's field too.

My American friend found a Persian market in LA and kept sending me pictures of everything there and then offered to mail me sour green grapes. It is so sweet. Living in LA will be awesome. 

I feel like I have goals and plans again. Feeling great.

۱۳۹۵ تیر ۳, پنجشنبه

22nd June 2016

I am in an uncertain state about writing. I miss writing here, but I think if I keep writing here, I will never write a non-technical book in English. I want to write! I think it is time for me to write for real. But then I miss writing altogether,  because writing a book feels like a big task and somehow I cannot make time for it. 

Anyways, there are days that I want to write them, in details! I think, these are days that I want to keep them. I want to revisit them. Today is one of those days.

I woke up around 9 am. 9 am is my happy time to wake up, not to late that I feel I wasted my morning and not too early that I feel I am in hell. I can handle 8, but anything before 8 makes me a monster. Anyways, today was a good morning! I woke up, took shower. I like my showers way more these days that I have very short hair and the weather is good. The shower was refreshing. Then, I washed my teeth with my new super fancy oralB7000 electric toothbrush. I think everything is better with bluetooth certainly toothbrush. I put on my cloths. Today is a pair of two-color jeans, a blue shirt and a black vest kinda thing on it. Then I made my morning drinks, today it was cucumber, kale, ginger, and apple cider vinegar, refreshing and bright! Then I washed some cherries to take to school and a big bar of %99 Lindt chocolate. God! I love summers and all the summer fruit, especially cherries. Gosh! I miss leaving in upstate NY even if it is only because of the cherries.  As I left home, I found a UPS mail at the door for me. It was the official offer letter for my new job. I opened it! I know what is in it! I choose it! I should be happy! But I am OK! not sad, not happy. I waited for a few minutes, I am hoping for a rush of happiness, or even sadness, no feelings at all. Maybe a little bit the feeling of missing...I know this will translate to failure very soon...so I left, the weather is nice, kinda chilly still, F! it is June! All the way to my office, I listened to "in a French kitchen". It is a recipe book with some memories in it, it is kinda like the cook book, I have always imagined to write, a mixture of my memories, my daily life, and recipes. Well, this book has more recipes that I can imagine it will be in my book. I enjoy this book a lot, it is calming and it translate me to a life that I dream about. It calms me down. Did I say this already?

In the office, I reply email, read my offer letter again, read my resignation letter one more time! The school knows about it, but I hadn't send the official resignation letter just in case. Singing the letter means, I will not have a salary for a few months. I laugh at myself! Is this the real worry here? not having salary for a few months? and then I smile! a few years ago, I couldn't brush this easily, now I can! now I smile. I signed the letter, went down the hall,  submitted the letter and came back to emails. A new one! My journal paper acceptance came in! It is a paper coauthored with my first PhD student! Now I am happy! will I have this feeling again? Yes, I hope so. Who knows what future brings to me.

Then 4 long meetings, with students, talking about research. On topic that I am proud of and very much like, a dead topi, and two kinda so-so topic. All good!

As I am leaving the office, I feel like it is time to let everyone know about my move. It feels weird. I feel the pressure. The pressure of explaining for my friends. I don't know what to say to them, how to explain my fucking life. How to live to all the expectations. Just before I left my office, I opened my Facebook and wrote: "It is official now! I will be moving to the greater Los Angeles area at the end of this summer." I thought for a minute who I want to see the message, I picked all my friends. Putting on my sunglasses leaving the office, it felt like leaving an era of my life. 

I got home around 5, had more cherries with some almond for dinner, then went for my daily walk, listening to the book, half way through, I switched to another book, "All the single ladies". I felt good about myself, my life, and my day by the end of my walk. 

At home, I worked more. I worked on debugging some equations that my student couldn't debug. Then I worked on reviewing some papers, and accepting and rejecting papers for IMECE2016! It reminded me of days that publishing in this conference was a dream. I am not sure about the future....

Meanwhile, people keep commenting on my Facebook status. Some people messaged me, and even a couple of phone calls, all encouraging, all promising, and not even one critical one....not bad, actually good. I have good friends, caring, and supporting. Why I keep doubting them? 

I was kinda hungry! I made a mint salad with a fried duck egg. Eating my meal, drinking my homemade iced tea, I feel good! better, than OK! I have so many experiences in my 34 years on life, I will be OK! I got this! 

It was time to open this page, and write, may write again, or at least write this post, describing today...

I love my life. It is my life and I love it <3 3="" p="">

۱۳۹۵ خرداد ۷, جمعه

Happy 34th birthday to me

I made a decision, and important decision a couple weeks ago, but I wasn't ready to write about it till now. Now, on the last few hours of being 33 years old; 33 years and 364 days old, I finally feel comfortable to write about this. I am writing this mainly for myself, for my future, so I can remember why I made this decision.

I want to be happy! Many times in my life I made decisions that are so different from what society taught me to do, asked me to do. In my personal life, I made these key decisions, (K, LA, M), as a result I am happy. In work, I followed the success path that society taught me and for the last couple of years, I've been miserable. I decided to save myself, despite what every one is telling me. I will be successful but when I am in an environment that I can be in flow, that I enjoy the journey, and I learn, research, and do things because I enjoy them, not because they will be in my CV and I will be successful by standard of society, or anyone else. I am more productive, when I feel safe. I need to eat this environment for myself, if I want to have any chance at happiness. So I made a big decision. I will be happy. 

No comment please!

۱۳۹۵ خرداد ۵, چهارشنبه

The power of depression

One of the natural consequences of depression is that you lose your friends, exactly when you need them more than ever. 

It is close to by birthday! By this time every other year, I have received gifts from all over the country, I had birthday messages from all over the world, and I my birthday my phone wouldn't stop ringing. This year is different though, no one remembered my birthday, I haven't got any gifts yet, why? because I was struggling with hopelessness, shame, and depression last year. Every single year, it took all my efforts to get out of bed and work for a few hours, I didn't have the words to explain my situation to my friends, in few occasion when I did, they poured over my solutions! Things that I already knew but was incapable of doing. So I distance myself from my friends. 

The unfortunate situation is that friendship is most needed in depression, when I am not capable of loving myself. 

If you read this, please don't comment, email, Facebook, etc me! I don't want a pity happy birthday! You may say, this is not a pity happy birthday! But please, have enough respect for me to not say happy birthday after you read this post. Just, remember if you have a friend who is struggling with depression, like them like before. This may help more than any other practical advise you have. 

۱۳۹۵ اردیبهشت ۲۵, شنبه

۱۳۹۵ اردیبهشت ۲۱, سه‌شنبه


My dad is sick again! I really don't know much details and this is killing me even more than he is sick. I have such a messed up fucking family. We never tell each other what is happening to us, it is just sad! very sad! and it feels very lonely. I wish I could do something for him. I wish I was a better daughter for him and my mom. life is somethings too hard....

۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۷, جمعه

My 34th birthday

In less than a month I will be 34 years old. I have been sitting here trying to write a post but I lost my words! I don't know really what to write! A list of achievements? a list of long term goals? a list of short term goals? a list of responsibilities? A list of all reasons to continue living?

The fact of the matter is that I live on a daily basis these days. My goal for every day is to survive it, at night, I take a deep breath and tell myself, tomorrow will be another day, hopefully a good one. I still have a list of things I want to do/learn, but...

I am good I guess! By the standards of our society! I have a job, I can afford my life, I learn on a daily basis, I have good friends and loving and supporting family. But that is all normal! I am the text book definition of middle class, I don't mean it only financially but from a goal oriented point of view. I don't do anything special, any thing worthy of life! OK! Maybe here is a goal I should focus on for this upcoming year! Find myself, Find a purpose for my life by the time I am 35. If I have a purpose, then I can  be happy again! Then I can live again. I may get out of this darkness. 

Happy birthday to me? Oh! well, I guess! 

A few days ago, I was reading this, and I thought this is the best I can become right now, a tree! a maple tree! big, strong, old, beautiful maple tree! a maple tree in the green mountains of Vermont, my favorite US state! A big tree with fresh green leaves in the spring and the most gorgeous red leaves in the fall. 

۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۵, چهارشنبه

leukemia, friendship, immigration, early days....
I am healthy, well for now! Someone I know has Cancer though,...

۱۳۹۵ اردیبهشت ۲, پنجشنبه

امروز این شادی مرد. برای همیشه!


می دانم که یک روزی دوباره شاد می شم. یک روزی شاید فکر کنم اتفاقی که امروز افتاد بهترین اتفاقی بوده که می شد بیفته. اما الان خیلی غمگینم. و بدترینش اینه که هیچ کس نیست که بتوانم باهاش حرف بزنم.. بار زندگی بدجوری روی شونه ام سنگینی می کنه. 

۱۳۹۵ فروردین ۳۰, دوشنبه

Am I upset?

I failed! At becoming a world class researcher. OK, let's back off! I failed at becoming a word class researcher at my first attempt! I am only 34 and I can/will try again. It will be fucking difficult, maybe even more difficult that the first time but I learned the lessons, right?

What went wrong? I need to examine this more carefully. But I think I didn't work hard enough. I didn't sell my ideas well. I should have pushed them harder. I should have spent more time networking, and writing. I should have take more risk in students and would start from easy ideas. Pick the lower fruit first. 

I want to say I hope I get a second chance. But there is noting to get, I need to make my second chance. It feels like a game of snake and ladder. I am back at point zero but maybe/hopefully this time I know a few more tricks. 

۱۳۹۴ اسفند ۱۷, دوشنبه

یک روزی شاید مثل روزهای دیگه

یک پیش بینی اینکه جهان در حال انبساط هست اینه که یک زمانی، در آینده بسیار بیسار دور، ساکنان زمین وقتی به آسمان نگاه می کنن هیچ کهکشان دیگه ای را نمی بینن. این ساکنان آینده کره زمین دوست داشتنی از این تیوری انبساط جهان خبری نخواهند داشت. چون کهکشانی نمی بیند که سرعت دور شدنش از زمین را اندازه بگیرند. داستان بلاگ های فارسی هم همین هست. توی یک زمان  چند ساله ای آسمان اینترنت پر بود از بلاگ های فارسی. بعد کم کم بلاگ ها فارسی از دور خارج شدند. تقریبا کسی دیگه نمی نویسه. من دیگران را نمی دانم چرا. اما خودم را می دانم. اینجا از احساساتی نوشتم که توی دنیای واقعی نشونشون نمی دام. آدمی که اینجا پر از اشک بود، توی دنیای بیرون همیشه لبخند داشت، آغوشش برای دوستاش باز بود و همیشه همه سعی اش را می کرد. توی تمام زندگیم شاید با کمتر ۱۰ نفر درد دل کرده باشم، اون هم از موقع جریان عمل کردن شروع شد، که کار اشتباهی بود. متاسفانه چند نفری از دنیای بیرون بلاگم را می خواندن و بعد وارد دنیای واقعی می کردنش. آدم های که بودنش توی دنیای واقعی ایم سخت بود...بلاگم کم کم کهنه شد. اما من که فرق نکردم. آدم نوشتن هستم. ایران که رفته بودم توی بسط اتاق قدیمی، اولین دفتر خاطراتم را پیدا کردم. ۹ ساله بودم که اولین خاطراتم را نوشتم. لذتبخشترین قسمت کارم نوشتن هست. 

کلمه ندارم برای توصیف استرسی که زیرش هستم. توی این چهار سال، بقول آ توی این چهار سال لعنتی، یاد گرفتم که با استرس زندگی کنم، یعنی کار دیگه ای نمی توانم بکنم. بار مسولیتی که دارم را نمی توانم زمین بگذارم. نمی توانم نباشم. باید باشم. باید زندگی کنم. اما صدای تپش قلبم شده موسقی داییم زندگیم. تنها روزهایی را می توانم توی کوه و جنگل به راه رفتن بگذرونم خوبم. اما همه اینها پشت ظاهر روزهای مثلن خوب پنهان هست. 

امروز از صبح این پست، توصیف این روز خیلی معمولی و شاید نه چندان معمولی، داره توی ذهنم رژه می ره. 

ساعت نه صبح با صدای راه رفتن همسایه بیدار می شم. هنوز خواب آلودم. خیلی. دیشب ساعت ۲ خوابیدم. توی تخت دارم توی تلفن دنبال چیزی که نمی دانم چی هست می گردم. صدای زنگ پست چی دیگه کامل بیدارم می کنم. پست بسته پیذرش پسر پسر عمه ام را اورده. نامه را باز می کنم. یادم به پذیرش گرفتن خودم می افته. چقدر روزی که پذیرشم امد خوشحال بودم. اونجور خوشحالی را سال هاست تجربه نکردم. اون موقع صبح به این موضوع فکر نمی کنم. نامه را می گذارم توی کیفم. دست و روم را می شورم و یک سری کرمی که نمی دانم بدرد می خوره یا نه را می زنم بصورتم. هنوز زیر بار ارایش کردن نرفتم. اما بالاخره در استانه ۳۴ در برابر کرم های حفاظت پوست مقاومتم را از دست دادم. حالا لنکم یک نفر دیگر را هم داره که بهش بخنده. بعد نوشیدنی هر روز صبحم را درست می کنم مخطوطی از کیل، لیموترش، زنجیل و زرد چوبه تازه، یک چهارم موز، چند تا بادام هندی و چای ماچا. لباس می پوشم. کت و شلوارم را باید بدم خشک شویی. اون را بر می دارم با کیف و لیوان نوشیدنیم. از خونه می زنم بیرون. هوا نسبتا خوبه. می یام دمای هوا را روی تلفن چک کنم که کمی از نوشیدنی را می ریزم روی ژاکتم. بر می گردم بالا که لک های سبز را پاک کنم. حالا دیگه کاملن بیدارم. خودم را توی آینه نگاه می کنم و فک می کنم من کی این همه رنگی شدم. کاپشنم بنفش هست، شلوار جین که تا قوزک پام می یاد و یک جور خوبی کوتاه هست. ژاکتم صورتی کمرنگ هست. کفش هام صورتی پر رنگ. روی انگشت ها، انگشتر دانشگاه نشسته و انگشتر دیگه ای که شکل یک هواپیما هست. به انگشترم که فکر می کنم به خودم می کنم من هوافضا را دوست دارم حتی اگر اون دوستم نداشته باشه. فکر می کنم من کی این همه رنگی شدم؟

این روزها دارم یک کتابی گوش می دم که خیلی ازش لذت می برم اما خوب وقت تلف کردن هم هست. یعنی من اگر این کتاب را نخوانم هیچ اتفاق بدی نمی یافته توی زندگیم. شاید حتی بتوانم وقتم را خیلی بهتر استفاده کنم. اما متاسفانه یا خوشبختانه حتی بخش عمده ای از عمر من صرف خوندن چیز هایی شده  که هیچ سودی نداره. لذت های ساده زندگی من!

توی افیس به هر بهانه ای می رم کمی راه برم. می رم بیرون که حتی اگر شده ۱۰ دقیقه به کتابم گوش بدم. یک جلسه دارم با یکی از دانشجوهام. خیلی خودم را کنترل می کنم که داد نزنم. سعی می کنم خونسرد باشم و یادش بدم و توی ذهنم کتابم را بنویسم. جلسه هام که تمام می شه. ساعت ۳ هست. گشنه ام و تپش قلبم داره دیوانه ام می کنم. می یام خونه. نهار-شام درست می کنم. این روزها خیلی خوب غذا درست می کنم. 

امروز میگو دارم. همینطور که به کتابم گوش می دم. بدون هیچ عجله ای، ۵ تا میگوی خیلی بزرگ را تمیز می کنم. پوست میگوها را جدا می کنم و می ریزم توی اسکیلت کست ایرون. آب بهش اضافه می کنم، سیر، تایم، رزمری، پپر کرن، و نمک. میگذارم همه اینها با هم بجوشن. بعد این مایه را صاف می کنم. بهش زعفران اضافه می کنم و می گذارم میگو ها چند دقیقه ای بپزن. می شنینم پشت میز و نهارم را می خورم. نهارم خیلی زودتر از اونی که دوست دارم تمام می شه. کتابم جای خوبیش هست. ولو می شم روی کاناپه. ای میل جواب می دم و کتابم را گوش می دم. 

بالاخره خودم را جمع می کنم. شال هدیه دوستم را که از هند برام اورده می پیچم دورم. تپش قلبم بالا می ره. اما باید کار کنم. کمی کار می کنم. یک ای-میل می گیرم از یکی از دانشجو هام. اولین مقاله مون چاب شده. این اخرین مرحله هست. لینکش را برام فرستاده.  باز یادم می یاد به روزی که اولین مقاله خودم چاپ شده. صبر کنم. ته قلبم دنبال خوشحالی می گردم. هیچی نیست. شاید خیلی دیر هست. چیزی درونم مرده. 

فکر می کنم. بلاگم را باز کنم و حداقل بنویسم امروز روزی بود که من خیلی رنگی بودم و اولین مقاله دانشجوم چاپ شد. 

۱۳۹۴ اسفند ۱۴, جمعه


If I had time and I was into writing here are the topics that I would have written about.

-The recent mindfulness exercise that I did (focusing on kindness, etc)
-My trips: my awesome CA trip, and most recently, Portland OR, and Providence RI. 
-All the TV hosts, how I learned English, and how I miss Jon Stewart and now Christ Kimble. 
-An awesome Persian baker in CA and how she reminds me of Kerman.
-Why being an immigrant is part of my identity now
-Immigration and all the reasons for it that you don't know till you actually do immigrate
-My awesome friends and all the gifts I got recently, specially my gifts from India
-My recent research, it is super fun! 
-My tea collection
-My cooking journey
-All the books I read recently

and of course as always love of life.

۱۳۹۴ بهمن ۶, سه‌شنبه

من و دینامیک

سال های پلی تکنیک:

دفعه اول که دینامیک را برداشتم، درس با یک استادی بود که من هیچی درست و حسابی یاد نگرفتم. یک استاد دیگه هم دینامیک درس می داد اما شانس من اون ترم دینامیک درس نمی داد. درس خوندم. پاس هم شدم با نمره خوبی. نمره خوب به نسبت اون روزهای پلی تکنیک می گم. اما من راضی نبودم. دینامیک، احترام من به نیوتن و اویلر بود و دلیلم برای عاشق مکانیک بودن. ترم بعد همون استاد خوبه دینامیک را درس می داد. رفتم نشستم سر کلاسش. این دفعه بیشتر یاد گرفتم. عاشقتر هم شدم. سال آخر لیسانس زدم روی اینکه می خوام رتبه اول کنکور فوق بشم. کار می کردم، تز لیسانس بود. رویای رتبه اول شدن هم بود، عاشقی هم بود. زندگی می کردم. دنس و پر لذت. اون شب ها توی خوابگاه احمدی، تمام مسله های کتاب مریام را حل کردم. تمامشون را! خودم! بدون حلل مسال، بدون کامپیوتر، با دست، ماشین حساب، روی کاغذهای کاهی. عشق کردم. عشق دینامیک با قلبم یکی شد. رتبه اول کنکور نشدم. رتبه ششم شدم. خوشحال بودم. رفتم شریف. 

سال های شریف:

کلاس دینامیک درست و حسابی ارایه نمی شد. من موندم و دو جا کار کردم و تز و زبان و اپلای. 


چند ماه زندگی تو مونتریال بدتر روزهای زندگی من بود. بدتر از اون روزی که دکتر بهم گفت ۴۰ درصد احتمال سرطان داری. بدتر از اون روزی که توی اتاق عمل بی هوش شدم. بدتر از اون روزی که فهمیدم علی روم چیت کرد. ب\ بدتر از روزی که بهترین دوستم بهش با شمشیر حمله شد. بدتر از روزی که جی مرد و من باید می رفتم سر کار، بدتر از روزی که بابا توی ای-سی-یو بود. بدتر از روزی که مامانی مرد. مونتریال بدترین روزهای زندگی من بود. چون توی تمام این روزهای سختی که گذشت، من خودم بودم. می دونستم، جایی ته قلبم که می توانم خودم را از دریای غم نجات بدم، اما توی مونتریال من یک مرده در زندانی بود. اون روزها کتاب دنامیک کین نجاتم داد. علی که می رفت من می نشستم پشت میز قدیمی آشپزخونه و صفحه صفحه دینامیک می خوندم. مسله حل می کردم تا شب. نهار نمی خوردم. دینامیک همه شادی اون روزهام بود. 

سال های خوب جورجیا تک:

هر چقدر مونتریال بود، آتلانتا خوب بود. آتلانتا خونه بود و هست. هرچقدر شریف غم گین بود، جورجیا تک شاد بود. سه تا استاد مختلف دنیامیک درست می دادن توی سطح پیش رفته. و یکی شون دو تا درس دینامیک پیشترفته می داد. معنای بهشت بود برام. من هر چهار تا درس را گرفتم. هر چهار تا را هم آ شدم. چهار ترم مختلف هر ترم دینامیک داشتم. دینامیک شده بود قسمت هر ترمم. بهترین استاد های جهان بهم دینامیک یاد دادن. استاد خودم درس دینامیک اندرگرد می داد. دواطلبانه دستیارش شدم. همه چیز خوب بود. عالی بود.

ویرجینا تک:

استاد کریگ، نویسنده کتاب مریام و کریگ ویرجینا تک هست. اون سالی که من بود دینامیک درس نمی داد. اما من کلی با هاش گپ زدم در مورد دینامیک. ساعت های توی دفتر کارش در مورد بهترین روش های درس دادن دینامیک گپ زدیم. دیدم نویسنده کتابی که یاد گرفتن دینامیک را با کتابش شروع کرده بود خیلی لذت بخش بود. پیر مرد پر از خاطره هست و عاشق حرف زدن.

جایی شمال نیویورک:

اگر خرافاتی بودم می گفتم که زیادی به مونتریال و غم و غصه های روزهای مونتریالم نزدیک.

اولین باری که دینامیک اندر گرد درس دادم، اونجوری درس دادم که دلم می خواست کسی توی پلی تک ، توی ۲۰ سالگیم بهم درس می داد. آخر ترم نمره کار کردم ۲.۵ بود از ۵. سال بعدترش یک جوری درس دادم که خودم خوابم می گرفت سر کلاس، از خودم و spoon feed کردن دانشجوهام حالم بهم می خورد. نمره کارم اخر ترم ۳.۵ بود از ۵. قابل قبول. 

امروز برای اولین بار - و با احتمال زیادی آخرین بار- جلسه اول دینامیک پیشرفته درس دادم. کلاس ساعت ۱۲ بود. من دیشب دیر رفتم توی تخت. انقدر حالم بد بود که تا صبح هزار بار بالا اوردم. آخرش ولو شدم روی تخت اتاق مهمون. جلسه ساعت ۸ صبحم را به کلی فراموش کردم. برای اولین بار در تمام زندگیم یک جلسه کاری را اینجوری از دست دادم. ساعت ۱۲ تا ۲ درس دادم. همه عشقم به دینامیک و همه عشقی که یک روزی به این شغل داشتم شده بود بزرگترین بغض دنیا. کلاس که تمام شد کار کردم تا ساعت ۶. امشب توی خونه داشتم روی ترد میل می دویدم که بغضم شکست. این همه سال دینامیک خوندن برای نرسیدن بود. 

مامان و بابا تنها دلیل زنده بودم هستن و تنها امیدم که شاید یک روزی یک جای دیگه دوباره زندگی کردن یادم بیاد. هیچ وقت این همه نا امید نبودم. حتی سال های سخت مونتریال. اون روزها حداقل لذت یاد گرفتن دینامیک را داشتم. این روز ها پر از نا امیدی ام!

۱۳۹۴ دی ۲۹, سه‌شنبه

F! I still can't apply for the job that I want so much and I am super qualified for because I am not US citizen, even green card is not enough :(((

۱۳۹۴ دی ۱۷, پنجشنبه

stories of my life

There are evening like this one, that I read my own blog after a busy and enjoyable day of work. I feel like I should write, about these days and evenings too, I should write about every day life, a life full of failures and successes, a life full of caring and kind friends, full of love, full of hugs. I should write about my life, a life that is intrinsically valuable, not because of success but also because of all the learning from failures. Life is good! but then instead of writing, I sit here, with a cup of warm tea and look at the window, sometime at the most beautiful ocean, sometime at the most gorgeous fall colors, and sometimes just the cars, neighbor kids,...I sit here with a cup of tea, a warm feeling of content, a heart full of love, a mind full of planning. I sit here with a cup of tea and a book and no writing, no words. I am speechless these days. I am living these days. 

۱۳۹۴ دی ۲, چهارشنبه

New year, new blog

After a long time of consideration, I decided that my trips are the only part of my life that I feel comfortable to write about and to share at the moment. So I opened yet another blog. Just want to let my old audience to know about the new place. Here it is


۱۳۹۴ مهر ۱۴, سه‌شنبه

Nazanin m
Marmar s
Tina s
Shiva s
Parisa s
Somaye m
Saeeid m
Ali both
Mohsen both
Kar natural 
Mah both

۱۳۹۴ شهریور ۲۰, جمعه

یک روز معمولی

موسیقی را خاموش کردم. یوتیوب را هم همینطور. بجاش دارم به صدای بارون گوش می دم. یک چیزی توی صدای بارون هست که من را زنده می کنه. یک چیزی توی پاییز هست که زندگی می بخشه بمن. حالا پاییز همه جای جهان نه، اما پاییز شمال  شرق امریکا و جنوب شرق کانادا. اصلن بگو از کبک تا ویرجینیا. از این ور هم شاید مین تا میشیگان. همه غم های جهان را هم که داشته باشم، من را بگذارید توی پاییز این قسمت دنیا و من زنده می مونم. یادم به این نوشته می افته. از اون سال تا حالا پاییز مونتریال نبودم. دامن هزار رنگ را هم هنوز پیدا نکردم. اما می دانم که یک روزی توی یک مغازه ای، گوشه ای، کناری پیداش خواهم کرد. دوست ایرانی اهل حافظ خوندن هم ندارم. راستش اصلن دوست ایرانی که درست و حسابی با هاش فارسی حرف بزنم هم این دور و بر -حداقل توی این شهر ندارم- کتاب هم نمی خوانم مثل گذشته. بجاش به کتاب گوش می دم از بس که آرام و قرار ندارم. کافه نشینی هم نمی کنم از بس کخ چای و قهوه توی خونه دارم، از بس که خونه بودن و تنها بودن را دوست دارم این روزها. اما عشقم به پاییز بیشتر شده. اون دامن را ندارم اما در عوض یک جفت کفش قرمز دارم، یک جفت زرد، یک جفت صورتی. صورتی و زرد را گاهی لنگه به لنگه هم می پوشم. مشکل جوراب های گم شده  را هم حل کرده، جوراب را هم لنگه به لنگه می پوشم، و تبدیل می شم که ارتیست ترین مهندس جهان. ال-او-ال گفتن نداره دیگه!

خونه صحرای محشر هست. بهم ریخته و حتی کثیف. من حتی برنامه ای برای تمیز کردنش ندارم. علاقه ای ندارم. کسی را هم دعوت نمی کنم بخونه ام این روز. یکسری آدم البته خودشون می یان. اونها دیگه این وضع را تحمل می کنن. 

اصلن بگذار از امروز اول صبح تعریف کنم. 

ساعت ۸ صبح از خواب بیدار شدم. یعنی ساعتم زنگ زد و من خاموشش کردم و کج دار و مریض تا ۹ صبح خوابیدم. اول از دست خودم ناراحت بودم که چرا این همه خوابیدم بعد یادم امد که تا ساعت ۲ شب بیدار بودم. توی تخت مسج هام و فیس بوکم را چک می کنم. استاد شنام بهم پیام داده که امروز استخر تعطیل هست. تقریبا ذوقم برای از تخت بیرون امدن را از دست می دم. بهش جواب می دم و می پرس برنامه اخر هفته اش چی هست. بالاخره بلند می شم، لباس می پوشم، جین مشکلی، بلوز چسبون استین بلند جیگری و کت خاکستری پر رنگ مایل به سیاه با کفش های صورتی و کیف قرمز. قند خونم را اندازه می گیرم. ۹۰ هست. نه خیلی بد و نه خیلی خوب. یک مشت فندق بر می دارم و از خونه می رم بیرون. 

هوا پاییزی و مرطوب هست. خیلی خوب. خیلی دلنشین. سر راه می ایستم و یک عکس هم می گیرم. 

توی افیس تا ساعت ۴ کار می کنم. پروپوزال می نویسم، واسه کلاسم اماده می شم، با همکارم توی دانشگاهی اون سر امریکا با اسکایپ در مورد پروپوزال حرف می زنم. این وسط ها ای-میل کاری جواب می دم. با یکی از دانشجوهای اندرگرد حرف می زنم. دو بار می رم تا نزدیک افیس دوستم که بگم فردا بریم شام ولی پشیمون می شم. آخرین روز رستوران تابستونی مورد علاقه ام هست و دلم می خواد تنها برم. نهار نمی خورم. چون نه اشتها دارم و نه حوصله. وسط های کار کردن به این فکر می کنم که یک آخر هفته ای قبل از اینکه هوا خیلی سرد بشه باید برم پری را ببینم. دلم می خواد یک سفری هم با این قطار تفریحی ها برم این اطراف بگردم. بدیش اینه که تا ۱۰ اکتبر خیلی کار دارم. ۱۰ قرار برم کیپ کاد. بعدش که برگ ها رنگی نیستن. به تکس گیوینگ هم فکر می کنم. دلم می خواد برم اتلانتا.  امسال حوصله مهمون داری کردن ندارم و دلم هم نمی خواد تنها باشم. دلم می خواد برم یک جایی که مثل خونه باشه. که دنیا رفیق باشه. که من دوست داشته بشم. قیمت بلیط را چک می کنم خیلی گران هست. 

این بین استاک مارکت را هم چک می کنم. اپل امروز وضعیت بهتری داره. اما من دارم همچنان روش ضرر می کنم. 

با مامان هم می خوام حرف بزنم. اما نمی شه. مهمون داره.

 ساعت چهار می رم سر کلاس. تا ساهت ۶ درس می دم. کلاس ۱۰۰ نفره.  خیلی بهتر از سه سال پیش درس می دم. به درس دادن مسلط شدم. دانشجوها واقعا بقول اینوری ها enganged هستن. خواب نیستن. سوال می پرسن و من حتی با مزه هستم بی انکه تلاش کنم. این رو از خنده هاشون می فهمم. حیف که دیر یاد گرفتم. اخر کلاس چند نفری می یان ازم سوال می پرسن. ساعت ۶:۳۰ بالاخره از افیس می زنم بیرون. 

خونه یک ظرف بزرگ سالاد درست می کنم با اروگولا یا بقول انگلیسی ها راکت، گلابی، گوجه و دو رنگ هویچ. با سیر و ماسترد و وینیگر سیب هم درسینگ براش درست می کنم. این جمله به انگلیسی خیلی بهتر می شد. بعد از اون همه سالاد خوردن  یک ظرف بزرگ تمشک قرمز هم می خورم با چند تا قاچ هندوانه. بعدتر توی همون اشپزخونه درب و داغون بهترین و خوشمزه ترین هات چاکلت دنیا را با شیر فندق خونگی و شکلات خونگی درست می کنم. با کمی شکلات خونگی می گذارم کنار کاپیوترم.

کمی کار می کنم، روی کارهای اداری پروپوزال و کمی بعدتر روی درسم. هنوز ساعت نزدیک ساعت ۱۱ هست. فکر می کنم می تونم کار کنم. یک دنیا کار دارم اما حوصله هیچ کدوم را ندارم. خسته نیستم برای خوابیدن اما برای کار مفید کردن خسته ام.  همه پنجره های کامپیوترم را می بندم. اخرین جرعه هات چکلاتم را می خودم و در سکوت به بارون گوش می دم. به همه کارهایی فکر می کنم که  دلم می خواد انجام بدم. فکر می کنم بلاگم را باز کنم و لیستش را بنویس و بعدتر فکر می کنم اصلن دلم می خواد امروز را بنویسم. 

here is the list

1-Learn to fly planes, small ones
2-hike the triple crown hikes, more AT
3-Going to burning man
4-Write my own cookbook

اینجا را کسی دیگه نمی خونه. دلم می گیره واسه بلاگم.

اخبار امریکا را هم دنبال کنید اگر دوست دارین. امروز دموکرت ها خیلی خوب  و با هوش عمل کردن. 

من هنوز گشنه هستم. نمی دانم چی بخورم!

۱۳۹۴ شهریور ۱۴, شنبه

یک روزی

باید یک روزی مثل قدیم ها برم کافه و اینجا را باز کنم و با خیال راحت بنویسم. بدون ترس اینکه کی اینجا را می خونه. باید اونقدر بنویسم که سبک بشم. که افکارم منظم بشه. که خوشحال بشم دوباره. باید یک راهی پیدا کنم که باز بنویسم. بی اونکه بترسم.

من دوباره خودم می شم. من زنده می مونم. من یک بار دیگه زندگیم را دوست خواهم داشت. 
I am not going to give up on myself. I do my best to get better. I will look again and again till I find a good dr, someone that can help me. I will wait! if waiting is the only thing I can do, I  'll do it, but I am not going to give up. 

دل تنگ

دلتنگم. دلتنگ خودم. داشتم بلاگم را می خواندم. سال ۲۰۱۰. از روزهام نوشته بودم. روزهای معمولی اما شاد. هنوز یادم هست که چقدر خوشحال بودم. خوشحالی زیر پوستم بود، خوشحالی از درونم می جوشید، همونطوری که این روزها غم و اشک از درونم می جوشه. اون موقع ها معنای زندگی بود و حالا میل به نبودن. دلتنگ خودم هستم. 

روی کاغذ باید خوشحال باشم چون از ۲۰۱۰ تا امروز فقط پیشرفت کردم. هر چیزی که رخ داده چه خوب و چه بد بنفعم بوده. اما من خوشحال نیستم. دلم نبودن می خواد.

۱۳۹۴ شهریور ۱۰, سه‌شنبه

دلم می خواد یک سالی برم برنیگ من.، مرد در حال سوختن. اصلن باید همین امسال می رفتم، اما بجاش موندم اینجا و دارم خودم می سوزم.

۱۳۹۴ شهریور ۹, دوشنبه

Day 4

My class went well. I actually enjoyed it, and the lobster roll at wholefoods and nice conversation with one of the wholefoods worker.

Day 3

Home made chocolate from scratch 

۱۳۹۴ شهریور ۸, یکشنبه

Question on my mind

What would you do, when you want something, you do your best, and you din't get it? 

I am talking about after you have done everything you could have possibly done including  change of course of actions and plans. 

Any thoughts? 

Day 2

11 miles of hiking and two wonderful waterfalls