بازی با مرگ

بخودم قول دادم که در طول هفته وبلاگ بازی نکنم. اما الان نوشتن تنها راهی هست که می توانم برگردم به دنیای واقعی...

تا بحال هیچ کس از آدم هایی که من واقعا دوستشون دارم و به بودنشون عادت دارم نمرده. می خوام بگم درسته که یه دنیا از آدم هایی که دوستشون دارم دورن اما همه به فاصله یه ای-میل یه تلفن هستند. اینه که آدم از دلتنگی گلو درد نمی گیره...هر وقت دلت تنگ بشه گوشی را بر می داری حرف می زنی هر جای دنیا که باشه...بد ترین حالتش مال چین که بخاطر اختلاف ساعت باید کمی صبر کنی حداکثر کمتر از نصف روز- یادم باشه به مرد زنگ بزنم-

در مورد مرگ نمی شه اینکار را کرد. مهم نیست چقدر دلت گرفته. مهم اینه که نمی شه گوشی را برداری زنگ بزنی...نمی شه ای-میل بزنی یعنی می شه اما جوابی نخواهد آمد. حالا من توی همچین موقعیتی هستم....نباید/نمی توانم زنگ بزنم....