وبلاگ نازنین من، من و تو را چه می شود

-حس می کنم روی بلاگم غبار غم نشسته. شاید روی خودم هم. اما من غبار غم بلاگم را بیشتر حس می کنم. اتلاف وقت هم توی زندگیم زیاد...نگرانی هم همینطور. اما لحظه لحظه زندگی - هر لحظه مستقل از لحظه قبل و بعدش- شادتر از هر پست این بلاگه اینکه من غبار غمی را که روی پست ها نشسته دوست ندارم.

-مثلا الان از یه رستوران زیبا در کنار یه رود قشنگ برگشته. با دوستم برای شام رفتیم...عالی بود. رستوران را تازه کشف کردم و بی برو برگرد رستوران محبوبم شد. رستورانش مثل فیلم ها می موند. دلم رفت براش...اما غمی که روی کلماتم هست حتی موقع حرف زدن از این رستوران هم نمی ره. شما هم این را حس می کنید؟ یا من خیالاتی شدم.

- باید یکی یا دو تا از برنامه سفرهام را حذف کنم. یه خرج ناگهانی دیگه پیش آمد که نمی توانم پول سفر ها را بدم. آدم دو بار ۳۰ ساله نمی شه درست اما....بگذریم....بقول پدر بزرگ مهربانم ؛ و این نیز بگذرد.