Maman Bozorg

غار نوردی

2012-01-30T07:41:00.001-08:00

غار نوردی بمن نیامده! برگشتم سالم هم هستم...اما دیگه همچنین کاری نمی کنم.

happy monday

2012-01-27T18:23:00.001-08:00

یا تب دارم یا اتاق خیلی گرم هست یا من خوابم می آید...یعنی کدام یکیش درسته؟

آخرین بار---حداقل امیدوارم

2012-01-27T17:59:00.000-08:00

- امروز ساعت ۹ صبح توی آفیسم بود و تا خود سه و نیم جلسه بودم...جلسه های مختلف و همه هم بدرد نخور....چرا یه چیزی یاد گرفتم اینکه من خیلی کارم درسته و خیلی خوب پرزنت می کنم...حداقل در برابر اونهایی که امروز پرزنت کردن...

-ساعت سه و نیم امدم آفیس با یه حال زار خسته ای که نگو و شروع کنم به کار کردن اما دوستم مسج زد که می آی بریم بیرون...از خدا خواسته گفتم بریم...بعد رفتیم با هم یه نوشیدنی خوردیم...یه کم هم خرید کردیم...

-بعدش نزدیک های ساعت ۵ دیدم واقعا خسته ام و دیگه کار نخواهم کرد. اینه که رفتم وکالت نامه برای طلاق ایرانی را که از واشنگتون رسیده بود پست کنم. این دفعه واقعا دیگه هیچ احساسی نداشتم به موضوع...همه تلخیش رفته فکر کنم....کنار پست یه رستوران یونانی کثیف هست...کثیف خوب...توی مایه های سگ پز...یا حتی فلافلی عمو حسن...بعد رفتم اونجا یه جایرو سفارش دادم با یه باقلوا...عجب باقلوایی بود بزرگ و پر از گردو....تا غذام آماده شد همون جا نشستم و از بوی غذا لذت بردم...

-غذام را برداشتم امدم خانه و نشستم پای این وب سایت به خوردن و گوش دادن. شما هم بهش سر بزنید خویه.

-فردا قرار با هم خانه ای و دوستاش برم غار نوردی...من تا حالا غار نوردی نرفتم و می دانم اگر هم خانه ای جغرافی دان نداشتم هیچ وقت نمی رفتم...اما خب گفتم این بار را امتحان کنم...خلاصه دیگه هیچی اگه این بلاگ آپ نشد یعنی اینکه من توی غار مردم...

انصافا داشتن هم خانه ای برای امسال خوب بود. کمک کرد بهتر این سال سخت را بگذرونم...

زندگی زیباست ای زیبا پسند

وبلاگ نازنین من، من و تو را چه می شود

2012-01-26T20:09:00.000-08:00

-حس می کنم روی بلاگم غبار غم نشسته. شاید روی خودم هم. اما من غبار غم بلاگم را بیشتر حس می کنم. اتلاف وقت هم توی زندگیم زیاد...نگرانی هم همینطور. اما لحظه لحظه زندگی - هر لحظه مستقل از لحظه قبل و بعدش- شادتر از هر پست این بلاگه اینکه من غبار غمی را که روی پست ها نشسته دوست ندارم.

-مثلا الان از یه رستوران زیبا در کنار یه رود قشنگ برگشته. با دوستم برای شام رفتیم...عالی بود. رستوران را تازه کشف کردم و بی برو برگرد رستوران محبوبم شد. رستورانش مثل فیلم ها می موند. دلم رفت براش...اما غمی که روی کلماتم هست حتی موقع حرف زدن از این رستوران هم نمی ره. شما هم این را حس می کنید؟ یا من خیالاتی شدم.

- باید یکی یا دو تا از برنامه سفرهام را حذف کنم. یه خرج ناگهانی دیگه پیش آمد که نمی توانم پول سفر ها را بدم. آدم دو بار ۳۰ ساله نمی شه درست اما....بگذریم....بقول پدر بزرگ مهربانم ؛ و این نیز بگذرد.

بازی با مرگ

2012-01-23T07:42:00.000-08:00

بخودم قول دادم که در طول هفته وبلاگ بازی نکنم. اما الان نوشتن تنها راهی هست که می توانم برگردم به دنیای واقعی...

تا بحال هیچ کس از آدم هایی که من واقعا دوستشون دارم و به بودنشون عادت دارم نمرده. می خوام بگم درسته که یه دنیا از آدم هایی که دوستشون دارم دورن اما همه به فاصله یه ای-میل یه تلفن هستند. اینه که آدم از دلتنگی گلو درد نمی گیره...هر وقت دلت تنگ بشه گوشی را بر می داری حرف می زنی هر جای دنیا که باشه...بد ترین حالتش مال چین که بخاطر اختلاف ساعت باید کمی صبر کنی حداکثر کمتر از نصف روز- یادم باشه به مرد زنگ بزنم-

در مورد مرگ نمی شه اینکار را کرد. مهم نیست چقدر دلت گرفته. مهم اینه که نمی شه گوشی را برداری زنگ بزنی...نمی شه ای-میل بزنی یعنی می شه اما جوابی نخواهد آمد. حالا من توی همچین موقعیتی هستم....نباید/نمی توانم زنگ بزنم....

گر صبر کنی....

2012-01-22T13:49:00.000-08:00

-تعداد دوستانم توی این شهر داره به حداقل مطلوب می رسه! حداقل مطلوب چقدر هست؟ بنظر من انقدر که وقتی بری کافه بتوانی با یه استاتس توی فیس بوک یا چند تا تکست چند نفری را پیدا کنی که بیان باهات کافه.

-الان نشستم توی کافه مورد علاقه ام...شهر -که نه همین روستایی که توش هستم:ي- توی مه فرو رفته. گفته بودم چقدر مه را دوست دارم...چقدر عاشق بارونم....فکر کنم گفتم هزاربار گفتم. یکی از آرزوهام -برنامه هام- اینه که حداقل یک سالی را توی ونکوور و یک سالی را هم لندن زندگی کنم. پارسال حتی یه آفر جاب هم از لندن داشتم اما همه گفتن با ۶۰۰۰۰ پوند توی لندن از گشنگی می میری...اینه که نرفتم...یه شهر دیگه را هم که خیلی دوست دارم برم پاریس هست. اما فعلا توی برنامه بلند مدت هم نیست...چون فکر نمی کنم حالا حالا بتوانم انقدر فرانسه یاد بگیرم که با هاش بشه لذت برد از زندگی در فرانسه.

- یکی از دوستان ایرانیم هم بهم شله زرد نذری داد. دلم کشیده بود حسابی...بسی کیف داد.

-دیشب رفتم فیلم دیدم با دو تا دوستانم توی سینما بعد از کلی وقت....فیلم Extremely loud and Incredibly close فیلم بسیار تاثیر گذاری بود. از معدود دفعاتی هست که دوست دارم فیلم را پیشنهاد کنم.

تولد بابایی گلم مبارک

2012-01-21T22:15:00.000-08:00

مامان و بابا همه زندگی من هستند....امروز تولد بابایی گلم هست. دلم می خواد کاری کنم که شاد باشه...دل نگرانشون هستم...کاش کاری از دستم بر می آمد. دل نگران تنهایی آینده مامان هستم.

بابایی تولد مبارک. دوستت دارم یه دنیا و همه آرزو و تلاشم اینه که شادت کنم. بوووووووس

تولد سی سالگی

2012-01-20T22:01:00.001-08:00

چند ماه دیگه سی ساله می شم و اعتراف می کنم که از حالا هیجان زده هستم....

این شعر را هم یکی از بهترین دوستانم بمناسبت تولد من گفته:

Oh Zara, she came from afar-a,

she is a science star-a,

she ought to be the czar-a,

get a drink from the bar-a,

and raise your glass for Zara!

پی نوشت: ملتی که من را می شناسن شخصا و اینجا را می خوانن از حالا بفکر هدیه تولد سی سالگی من باشین...ملتی هم که من را شخصا نمی شناسن خوب این موقعیت خوبی هست که بشناسن:ي

از چند هفته قبل

2012-01-20T22:00:00.000-08:00

بین دو تا پروازم توی آتلانتا توقف داشتم یعنی به قول این ور آبی ها کانکشن داشتم و این ها را توی فرودگا نوشتم:

الان فرودگاه اتلانتا هستم تا پروازم کمی بیش از یک ساعت باقی مانده. نمی توانم برم بیرون از فرودگاه...حتی وقت نیست که از این محوطه گیت ها هم برم بیرون. دلم گرفته. یه بغض بزرگی چسبیده ته گلوم که کم مونده اشک بشه بریزه بیرون....روی کاغذ باید حالم خوب باشه. اما بعضی که چسبیده ته گلوم...خون پیرودی که دوست نداره بیاد چیز دیگه ای می گه....من چقدر از این فرودگاه حالا دیگه لعنتی خاطره دارم. لعنتی چون باعث این بغض لعنتی هست....چقدر رویا پرداختم سال های اولی که اینجا بودم که یه روزی می ام اینجا دنبالش...یعنی او هم همین احساس را به فرودگاه مونتریال داره....فقط دلم می خواست امکان این بود که می دانستم اگه ویزا می گرفت و می آمد بازهم او ضاع به اینجا می کشید؟! نمی دانم...و هیچ راهی هم نیست که بدانم. این احمقانه ترین سوال جهان هستی هست چون هیچ جوری نمی شه بهش جواب داد و هیچ روشی نیست ...و حتی اگه جوابش را هم بدانم هیچ تفاوتی در واقعیت الان نمی کنه....

همین الان گیت را عوض کردن...چند دقیقه پیش رفتم استارباکس چای بخرم اما با تمام وجود دلم بابونه می خواست...دلم یه لیوان بابونه می خواد و یه یه تخت گنده که توش گریه کنم...می بینی دیگه حتی توی رویا هم یه شونه واسه گریه کردن نمی خوام...یه تخت خالی می خوام....تم

و اما بعد نوشت:

نه تنها که گیت عوض شد که پرواز هم به تاخیر افتاد حداقل برای سه ساعت...خسته بودم و یه غم بدی هم ته دلم بود...ایستاده بودم پشت پنجره و نگاهم خیره موند به شهری که روبه روم در دور دست با میلیون ها چراغ روش شده بود...برج هایی که بالا رفته بوند در ابر و افق مه آلودی که من عاشقشم...صدای هیاهوی فرودگاه کم کم داشت برام حذف می شد...می شد یه بک گراند...و من مجذوب شهری شدم که عاشقشم...شهری که جز شهر های معرف جهان نیست...پاریس و نیویورک و پراگ و شیراز نیست...اما شهری هست که من را پناه داد در آغوشم کشید و گذاشت نفس بکشم....شهری که سخاوتمندانه خانه من شد...ناگهان فهمیدم منشا این غم چی هست! همه انچه که نوشته بودم چرند بود...من بارها امدم به این فرودگاه و هیچوقت اینجوری غم روی دلم نبود...برای اینکه این فرودگاه هیچ وقت برای من کانکشن بنود...همیشه یا مبدا بود یا مقصد...همیشه یا دوستی بدنبالم آمده یا ماشینم توی پارکینگ منتظرم بوده...همشه کسی من را در آغوش گرفته...همه این افکار در کسری از ثانیه از ذهنم عبور کرد....دیدم دلم داره پر می کشه برای این شهر در مه فرو رفته...شهری که کلی از بهترین دوستانم را در خودش جا داده....یه نسیم شادی از روی قلبم گذشت...لب تاپم را انداختم روی شونم و دوان دوان رفتم سمت گیشه بلیط فروشی...بلیطم را برای فردا عوض کردم و در جوابم فروشنده که می گفت نمی توانه برای شب بهم هتل مجانی بده چون خودم دارم پروازم را کنسل می کنم گفتم من اینجا زندگی می کنم. تازه وقتی بلیطم را عوض کردم و امدم بیرون یادم آمد که اصلا می خوام برم پیش کی؟ به یکی از دوستان زنگ زدم که با هم خانه اش هم خیلی صمیمی هستم یعنی دو تا از دوستانم که هم خانه هستند....به دوستم گفتم مهمون می خوای...گفت کی داری می آی؟ گفتم همین الان فرودگاهم...گفت الان می آم دنبالت...گفتم من با مترو نصف راه را می آیم چون واقعا دیگه نمی توانم فرودگاه بمونم....بلیط خریدم و بعد از سه سال سوار مترو شدم...چه حس خوبی بود...توی ایستگاه مترو پریدم توی بغل دوستم...توی ماشینش که نشستم خستگیم رفت...تمام شد....خستگی روح و جسمم رفت...با هم می ریم پیتزا می خریم واسه شام مسواک واسه من -طبیعتا مسواکم با چمدان به امید خدا رها شده شاید که بمقصد برسه که رسید:ي- شب مثل خیلی از شب های خوب این سال ها سه نفری توی آشپزخانه دوستم دور هم جمع هستیم....می گیم می خندیم درددل می کنیم...من می رم مسواک بزنم وقتی می آم توی اتاق مهمونشون که بخوابم می بینم برای روی تخت ملافه های تمیز انداختن. یه شکلات خوشمزه هم روی بالشم-مجبورم می کنه به دوباره مسواک زدن- غش میکنم از خواب رسما...می دانم که اگر بلند شم. چند قدم تا در اتاق برم در را باز کنم درست اون ور اتاق نشیمن دو تا در هست که می توانم بازشون نکنم و بهترین دوستان دنیا اونجا هستند. دنیا اینجوری جای بسیار امن تری هست و من چقدر آرام و خوب خوابیدم...صبح زود با دوستم می رم دانشگاه شهر هنوز فرو رفته در مه....و من که چقدر عاشق این هوا هستم...با هم کافی می خوریم...گپ می زنیم. و حدود ساعت ۸ من می رم پیش استادم سه ساعت باقی مانده را با استادم و یکی دیگه از استادها گپ می زنم و بعد هم فرودگاه...اینبار توی فرودگاه غمگین نمی شم...مثل همه سفر های دیگه است...دوستم من را رسونده و من دارم می رم خانه....

من

2012-01-20T21:07:00.000-08:00

شخصیتم داره صیقل می خوره! یعنی حداقل توی محیط کار...

دارم نرم و اسموت می شم...و این را آگاهانه تمرین می کنم. اگر قرار هست که یه روزی استاد بشم باید اشتباه دانشجو ها را تاب بیارم. باید یه جوری بهشون بگم که مشتاق یادگیری باشن نه اینکه اعتماد به نفسشون را از بین ببرم. نمی دانین این چقدر کار سختی هست در عمل...مثل اینکه یارو داره دکترای هوافضا می گیره نمی دانه زاویه حمله چی هست...خب آدم این جور موقع ها دلش می خواد طرف را از آفیسش پرت کنه بیرون. اما باید یاد خودم بیارم که من وظیفه ام اینه که به این آدم یاد بدم. اگه بندازمش بیرون حالا جسمی یا روحی به هر حال اون یاد نمی گیره. شاد هیچ وقت یاد نگیره. اینکه که آگاهانه روی این موضوع کار می کنم.

در همین راستا دیروز یه اشتباه خیلی بد پیدا کردم توی کار یکی از بچه ها. حالا کل تز فوق لیسانس طرف یه مقاله که واسه ژورنال فرستاد بر همین اساس هست. خوب واقعا نمی دانستم چه کار کنم. بهر حال باید اشتباه را تصحیح می کردم. باید قبل از اینکه مقاله چاپ بشه اشکال را تصحیح کرد -البته این نظر من هست- اولین کاری که کردم اشکال را درست کردم. بعد هم یه ای -میل زدم به پسره و بهش گفتم من چند تا سوال دارم و اگه می شه فردا بیا آفیمسم با هم صحبت کنیم. امروز هم سعی کردم ایراد را در غالب سوال بهش بگم. یعنی بجای اونکه بهش بگم تو اشتباه کردی سوالاتی را بپرسم که خودش متوجه اشتباهش بشه. بعدش هم براش سعی کردم دلیل علمیش را خیلی واضحتر از اونچه خودش متوجه شده بود توضیح بدم. بعدش هم بهش پیشنهاد دادم که خودش به استادم اطلاع بده که این اشتباه را پیدا کرده و قبل از اینکه مقاله چاپ بشه تصحیحش کنیم. بهش گفتم ولی در هر حال این مقاله خودش هست و تصمیم نهایی با خودش هست...فکر کنم وقتی رفت حداقل چیزی یاد گرفته بود و رابط ما هم بهتر بود.

روزانه

2012-01-20T20:39:00.000-08:00

-الان از سر کار برگشتم. حالا نه اینکه تا همین حالا هم داشتم کار می کردم. نه! داشتم به مناظره دیشب گوش می دادم. دیشب وقت نکرده بودم ببینمش ...یک ساعتی را هم با دوستم بیرون بودم. حالا هم یکی دیگه از دوستانم گفت بیا شب جمعه ای بریم بیرون اما دیدم دلم واسه بلاگ تنگ شده. گفتم نه! امدم که بلاگ بنویسم.

-بیرون باران می آید. من صدای باران را به هر صدای دیگه ای ترجیح می دهم. حتی به صدای دریا...کاش یه روز همین احساس را نسبت به هم پیدا کنم. دارم هات چکلات می خورم. من این روزمرگی های ساده زندگی را دوست دارم. بنظرم آدم برای دایما شاد بودن باید بتوانه از این ها لذت ببره.

-معلومه که سر حالم. نه؟ کارم خوب پیش می ره. مدرسه دوباره باز شده و از حالت خمود تعطیلات بیرون آمده. من می رم سر دو تا کلاس می شینم. هم درس یاد می گیرم هم معلمی کردن. این کلاس های دوران لیسانس هم خیلی خیلی خنده دار هست اینجا. یعنی من مثل این را هیچ جا ندیده بودم. حالا اگه وقت شد تعریف می کنم ازشون. دیگه دوستام هم همه برگشتن...اینکه دوباره این شهر خیلی کوچک هم شده جایی دوست داشتنی واسه زندگی.

-فعلا کار روی مقاله ژورنال را متوقف کردم تا به دو تا کنفرانسم برسم. بهر حال برای کنفرانس ددلاین هست اما برای مقاله ژورنال نه! یه ابسترکت دیگه هم باید بنویسم...اما در مجموع بد پیش نمی ره.

-امروز داشتم برنامه سفرهای این ترم را مشخص می کردم. بشدت هیجان انگیز هست. یک هفته کنفرانس هوافضا در هاوایی و در ادامش تقریبا یک هفته کنفراس هلی کوپتر تکزاس. یک هفته هم کنفراس فلسفه می رم آتلانتا. در واقع بهانه هست که ۳۰ تولدم را در کنار بهترین دوستانم توی کنفرانس بگذرونم. و بعدش هم می خوام بخودم یه سفر کنار دریا هدیه تولد سی سالگی بدم. از این بین فقط مخارج یکی از این سفر ها را هم محل کارم می ده و بقیه را باید از جیب بدم.اما از نظر شرایط کاری واقعا در وضعی نیستم که بتوانم موقعیت نت ورکینک توی کنفرانس را از دست بدم. کنفرانس فلسفه را هم که کلا راه نداره نرم. بعدش هم مگر آدم چند بار سی ساله می شه؟ دیگه اینکه چقدر هزینه کنفرانس برای غیر دانشجو ها زیاده!!! لعنتی ها هزینه کنفرانس ۶ تا ۷ برابر شده در حالیه حقوق من تقریبا هیچ وقت ۷ برابر حقوق دوران دانشجویم نمی شه!

خوبی یا بدی زندگی مشترک

2012-01-15T09:21:00.000-08:00

زندگی مشترک -به نظر من- یه خوبی داره که عین بدیش هم هست. این که یه نفر که رفیقت هم هست همیشه هست یعنی حداقل قول و قرارش اینه که همیشه باشه. اکثر وقت ها باشه...این هم بدیش هم خوبیش...خوبیش اینه که مثل همه دوست های دیگه ات تمام نمی شه....اون ادم هی نمی ره...نمی آید هفته ای ماهی سالی یکبار نمی آید یه ساعت یه روز یه هفته بمانه بعد بر....این همیشگی بودن اطمینان خاطر می آره...بدیش هم دقیقا همینه. اینکه همیشگی هست. محدود می شی....نمی توانی هر وقت دلت خواست زندگیت را بگذاری بری یه جای دیگه....اینکه نظر اون آدم مهم می شه...همیشه بودن یه جوری خفگی آور هم هست...تنهایی آدم تمام می شه انگار...انگار یکی هست که همه تنهاییت را بخوره....

خیلی بد که من بعد از یه تجربه زندگی مشترک هنوز نمی دانم کدام طرف این ارگیومنت را بیشتر قبول دارم...قبول دارم که نه! بیشتر با حاش حال می کنم...

خوشبختم

2012-01-13T23:47:00.000-08:00

خوشبختم چون دو سال و نیم از بهترین سالهای عمر کاریم را با بهترین هم آفیسی جهان گذراندم با کسی که امروز یکی از بهترین دوستانم هم هست. اون روزهایی را یادم می آید که بعد از حمله به آفیسم من نمی توانستم تنها بخوابم و او بالای سرم ساکت و بی صدا می نشست تا من بخوابم...همه شب تا صبح هایی را که توی آفیس با هم کار کردیم...گفتیم خندیدیم بحث کردیم غذا خوردیم...

و چقدر امشب خوابیدن راحتر و لذت بخش تر و امن تر هست وقتی بهترین دوست دنیا در فاصله چند قدمیم هست و من که چقدر امشب به بودنش نیاز داشتم...مرسی که دوست من هستی هر جای دنیا که باشیم...

یک پله از پایان

2012-01-13T17:59:00.000-08:00

قصد داشتم و دارم که کمتر وقت برای بلاگ بگذارم اما امروز را باید بنویسم...می دانم که تا حالا چند بار آمدم اینجا و نوشتم که امروز بالاخره فرم های نهایی طلاق را امضا کردم و فرستادم. از بس که ماجرا الکی پیچیده هست. ما در ایران ازدواج کردیم و الان توی دو تا کشور متفاوت زندگی می کنیم. اینه که سه تا پروسه طلاق باید انجام بدیم...پیچیدهگی های قانونی واقعا یکی از نکات منفی ازدواج رسمی هست. یعنی اگر ما دو تا همین جوری بدون ثبت ازدواج با هم زندگی می کردیم من تا به حال صد بار مرده و زنده نشده بودم. بگذریم امروز را می خواستم بگم....

صبح که بیدار شدم خیلی بی انگیزه بودم. دلم نمی خواست برم سر کار...برای خودم هم این حالم باور کردنی نیست. روی کاغذ من باید شاد شاد باشم. این یه سری دیگه از افسرده بودنم باید باشه...همین طور که توی تخت بودم سعی کردم به دلایل ناراحتیم فکر کنم و اگر می توانم نرمال سازیشون کنم.

-نگرانی برای کار ندارم نه برای همین روزها و نه برای سال بد. اگرچه باید سخت کار کنم. اما کاری هست که دوستش دارم و امیدوارم که آینده خوبی داشته باشه.

- روابط اجتماعی خوبی دارم بر مبنای احترام دو طرفه.

- هر کاری از دستم بیاد واسه مامان و بابا می کنم اونها هم همینطور برای من و یه دریا نا متنهایی عشق بینمون هست. واقعیت اینه که امروز صبح ناراحتیم از بابت اونها نبود.

باید با خودم صادق باشم. طلاق برای من دردآور هست. می توانه نشات گرفته از فرهنگ جامعه ای باشه که درش بزرگ شدم. می توانه این پیش فرض من باشه که به هر حال من اشتباهاتی کردم در این رابطه و حالا طلاق برام می شه یک نشانه شکست چیزی که من بهش عادت ندارم...یا حتی طلاق می شه برام یک نشانه از چیزی که بدست نیاوردم و باز هم من بهش عادت ندارم...بعد به این فکر می کنم که همه اینها اشتباه هست. سعی می کنم واقعیت را ببینم و منطقی باشم. واقعیت اینه که این طلاق در عمل خیلی هم بموقع هست و از نظر کاری خیلی برام مفید هم هست. واقعیت اینه که در جامعه ای که من امروز زندگی می کنم - با نرخ ۴۲ درصدی طلاق- طلاق پدیده ای اجتماعی منفی نیست -حداقل به اندازه ایران. واقعیت اینه که بخاطر اینکه من همیشه مسوول زندگی خودم بودم این طلاق اثر واقعی بر شرایط زندگیم نداره. به هر حال همه این نرمال سازی ها انقدر موثر هست که کمی کتاب بخوانم بعد بهش زنگ بزنم تا در مورد فرمی که باید برای ایران پر کنیم صحبت کنم.

بعد از حرف زدن باهاش دلم آنقدر می گیره که گریه می کنم. همچنان توی تخت هستم. این روزها گریه کردنم هم فرق کرده. دیگه صدا نداره...فکر می کنم این مدل گریه کردن آدم هایی هست که روی شونه کسی گریه نمی کنند. یا شاید هم مدل گریه کردن دخترهایی که نگران خراب شدن آرایششون هستند. البته من که هیچ وقت آرایش ندارم چه رسد به ساعت ۱۱ ظهر توی تخت. پس حتما من اولیشم... نه اما...من یه دنیا آدم دارم که می توانم توی بغلشون گریه کنم...حالا اگر شده بغل مجازیشون چون فیزیکی دورن...این انتخاب من هست که این بار غیر از خودم و بلاگم کسی نباشه...گریه ام یه جوری قشنگی هم هست. یعنی خودم دوستش دارم...اول یه چیزی توی گلوم بوجود می اید بعد آرام می آید به چشم ها و بعد چشم ها پر آب می شن و اگر مثل امروز خیلی دل گرفته باشم اروم اشک ها گونه ام را می پوشونه...چشم هام می سوزن و من دلم برای چشم های زیبای قهوهایم می سوزه. پاکشون می کنم و چند ساعتی را همون جا روی تخت می موانم کتاب می خوانم و سریال می بینم- The big bang theory.

ساعت نزدیک ۲ هست که دوش می گیرم. یه تخم مرغ درست می کنم به روشی که تازگی یاد گرفتم - poached egg- پوتین های جدیدم را می پوشم می رم کتابخانه اول کتابی را که رزرو کرده بودم امده می گیرم. فرم را همون جا پرینت می کنم...می رم روی یکی از مبل های کتابخانه روبروی یک قفسه پر از کتاب...پاهام را دراز می کنم روی جا پایی و فرم را با آرامش پر می کنم. در همین بین بهم زنگ می زنه همون بحث های تکراری و همیشگی و بدرد نخور اخرش می گه تو که با همه این همه منطقی هستی چرا با من نیستی؟ در مورد منطقی بودن چیزی نمی دانم اما یه چیز را خیلی مطمن هستم و اون اینکه من در رابطه با آدم های اطرافم معمولا بشدت objectivist -در معنای فلسفی خاصش- هستم و در مورد رابطه ام با اون قطعا اینجوری نبودم...توی ذهنم هر رابطه -دوستی- را هم که شکست خورده مرور می کنم به این می رسم که توی اون را بطه هم یکی ابجکتویست نبود....فرها که پر می شه برای چند دقیقه ای به کتابهای روبروم نگاه می کنم و این عنوان چشمم را می گیره...

God, If You're Not Up There, I'm F*cked

اصلا نمی دانم کتاب در مورد چی هست اما انگار که کلمات من هست. کلامتی که من خیلی دلم می خواد بگمشون اما نمی گم....حتی از این منظره عکس هم می گیرم....

بعد بساطم را جمع می کنم که برم پست. باید برم خانه اول تا پاسپورتم را بردارم...توی خانه دو تا میل دارم...یکی کتابی هست که پیش خرید کردم و حالا رسیده و یکی هم مجله انجمن هوافضا. هر دو را با خودم می برم...می رم پست...با آقای مهربانی که توی پست خانه کار می کنه خوش و بش می کنم. انگار که انگار فرم طلاق دارم می فرستم...

از پستخانه که بیرون می آم یه دونه های خیلی کوچک برم توی هوا معلق هستند. به طرز عجیبی احساس سبکی می کنم. یه مرتبه بخش بزرگی از غمی که روی سینه ام بود از صبح برداشته شده انگار...احساس شادی نیست. احساس بی احساسی هست....یه جور خوبی سبکم....یه جور خوبی سرمای هوا می چسبه...دلم یه چیز شرین می خواد با یه کافه گرم....تصمیم می گیرم برم به بهترین دونات فروشی شهر و برای هم خانه ای و صاحبخانه و البته خودم دونات بخرم....می رم اما دونات فروشی بسته هست. باشه واسه فردا....می رم کافه محبوبم یه کیک فرانسوی می گیرم و یه چای با طعم وانیل...اولین بخش کتاب - در واقع مقدمه نویسنده- را همون جا می خوان. این جوری تمام می شه:

I issue my thanks for their support and encouragement, and for motivating me to once again return to my computer and write.

این دقیقا همون لحظه ای هست که شادی برمی گرده به قلبم...یعنی او بی حس بودن می ره...این جمله همون جمله ای هست که اون لحظه دوست دارم به خیلی ها بگم از جمله نویسنده کتاب....

issue my thanks for your support and encouragement, and for motivating me to once again return to my computer and work.

البته امشب دیگه برای کار کردن کمی دیره...چون هم آفیسی سابق - که دوست عزیزم هم هست- از آتلنتا امشب می آید و مهمونم هست....

الان خانه هستم...حالم در برابر امروز صبح و حتی دیروز خیلی خیلی بهتر هست...یه لیوان نوشیدنی جلوی روم دارم خانه گرم و کتابی که دوست دارم بخوانم...شام هم آماده هست و دوستی که کمتر از یک ساعت دیگه می رسه....

این هم عکس هایی که امروز گرفتم

تا بعد

2012-01-12T07:52:00.000-08:00

برگشتم از سفر. خوبم. اما دوست دارم برای مدتی نه تلفن جواب بدم نه ای-میل نه چت و نه وبلاگ بنویسم...دوست دارم فقط کار کنم و گاه گاهی هم آدم ها را از نزدیک توی دنیای واقعی ببینم...این مدت شاید خیلی کوتاه باشه شاید هم طولانی...اما خیلی طولانی نخواهد بود.

جمعه شب یا شبه جمعه؟

2012-01-06T20:01:00.000-08:00

-امروز زود امدم خانه! چرا؟ چون کارم پیش نمی رفت...یعنی آیده ای که داشتم به سنگ خورد...اما در عوض یه چیزی یاد گرفتم...ایده بعدی را هم دلم نمی خواست بعد از ظهر جمعه ساعت ۴ شروع کنم... اینه که ولش کردم...رفتم کتابخانه یه کتاب گرفتم...درسی...من هر وقت می رم کتابخانه توی ذهنم در موردش یه پست می نویسم...بالاخره یه روزی این پست ذهنی را می نویسم اینجا...شاید هم بعد همین پست...

- هم خانه ایم همین چهار شنبه بر می گرده...هم خانه ای خوبی هست ها! اما من چشم به سال بعد دارم که خانه خودم را بگیرم....

-بعد امدم خانه دلمه فلفل درست کردم...یعنی گوشت و پیاز و هویچ و قارچ را پختم بعد ریختمشون توی فلفل زرد و نارنجی گذاشتم توی فر....تا همین پارسال پیاز خورد نمی کردم حالا عاشق قسمت شروع آشپزی هستم که یه پیاز بگذارم روی تخته ریز ریز خورد کنم بعد بریزم توی کره داغ یا روغن زیتون...استرسم را کم می کنه....یعنی نه اینکه حالا دارم از استرس می میرم ها ولی تا ۲ و ما و نیم دیگه باید سه تا مقاله بنویسم...یکیش یه مثال مونده براش حل کنم. یکش ۴ تا ۵۰ درصدش حله...یکش که از همه مهمتر هم هست در حد صفر مطلق کلوین الان....

-فردا شب هم مهمونی ام خانه دوست ایتالیایم...براشون یه کیک رولتی درست کردم. این ایتالیایی بودنش مهمه چون مامانش امده اینجا و برامون غذا درست می کنه این یعنی که فردا شب غذا معرکه است.

- باید برم یه سفر کاری...یعنی باید می رفتم یه سفر کاری دیگه و برنامه در آخرین لحظه عوض شد یه کار مهمتری یه جای دیگه پیش آمد. اولی را کنسل کردم....خوب که پول اینها را من خودم نباید بدم:ي

- لباس هام را هم دادم خشک شویی که یادم رفته بگیرم. امیدوارم فردا باز باشه...واگرنه پیراهن ندارم...همشون خشک شویین...باید برم دو سه تا بخرم....

- این پست آخر خرس را خوندم...حسش می کنم. می فهممش....ملت هم عجب کامنت هایی واسش گذاشتن یعنی واقعا چی فکر می کنن که چنین کامنت هایی می گذارن.

-این هم عکس پیشی پیپ خسته. من هم خوب از این ها دلم می خواد دیگه....

From a facebook game

2012-01-05T21:27:00.001-08:00

این را بازی کنید و اگر دوست داشتید با من هم بگید نتیجه اش را:ي

پز دادن

2012-01-05T07:31:00.000-08:00

اگر کسی فکر می کنه پست قبلی پز دادن بوده هنوز باید صبر کنه! شریف و پلی تک که در برابر دانشگاهایی که اینجا درشون درس خواندنم و کار می کنم رسما کودکستان هستند!

فتوشاپ ۲

2012-01-04T21:11:00.000-08:00

یادم نمی آید چند سال پیش بود حتی یادم نمی آید من فوق بودم و شریف یا لیسانس بودم و پلی تک..اما یادم هست پلی تک بودیم بوفه عمران نشسته بودیم...حتما قبل از ظهر بود. من و او کنار هم نشسته بودیم هر کدام یه روزنامه دستمان بود- شرق بود یا اعتماد ملی این را هم یاد نمی آید- بعد هر دو داشتیم یه مطلب را می خوانیدم بی آنکه حرف بزنیم...اون روزها هر کدام روزنامه خودمون را می خریدیم...نمی توانستیم یه روزنامه را شریک بشیم...چند تا از دوستانمون ظاهرا اون روز دور میز روبرویی بودن و ما را برای مدت طولانی تماشا می کردم که می خوانیدم...بعد یادمه یکی از دوستانم -حسین- روزنامه را از روبروی هر دومون و عقب زد و چیزی گفت که یادم نمی آید اما صدای خنده خودم او و بقیه بچه ها که در هم پیچید را خیلی خوب یادمه!

pretending to be myself again....

2012-01-04T19:05:00.000-08:00

۵ ژانویه ۲۰۰۷

2012-01-04T18:59:00.000-08:00

۵ ژانویه ۲۰۰۷ ...۵ سال گذشت! زود نگذشت اصلا! راحت هم نگذشت...اما گذشت. توی این پنج سال با اندازه همه ۲۵ سال گذشته چیز یاد گرفتم...منظورم دانش هوا-فضا نیست (که اون را هم یاد گرفتم). توی ۵ سال خیلی تغییر کردم. هدف زندگیم شاید یک جورهایی عوض شد...امروز همه چیز زندگیم با ۵ سال پیش فرق می کنه. اونروز یه دختر ترسان و لرزان بودم...امروز کمتر می ترسم...نه اینکه سختی هایی راه کم باشند. اما من بعنوان بخشی از زندگی قبولشون کردم و از پیروز شدن بر هر کدامشون لذت می برم. نه تنها که از پیروز شدن که از تلاشم برای پیروز شدن هم لذت می برم.

۵ سال پیش بهش قول دادم که منتظرش خواهم بود...و خوب که این من نبودم که قولم را شکستم...۵ سال پیش وقتی ۵ سال بعدم را می خواستم تصور کنم او توش بود...شب رمانتیک زیبایی را تصور می کردم که جام های شامپین را برای موفقیت هر دومون بالا می بریم...گوشه ای از جهان هر جا که هست موفقیت هامون را جشن می گیریم....الان هم غمی نیست -این را دارم عین چی دروغ می گم- من موفقم...با استانداردهای خودم...الان هم لیوان چایم را به سلامتی و موفقیت خودم بالا می برم. این او هست که تصمیم گرفت توی این جشن کوچک من نباشه و حالا دیگه نبودنش نباید که مهم باشه....

امروز هم مثل ۵ سال پیش هست...روبه روم یک زندگی است...ناشناخته...اما همین نامطمنی و ناشناخته بودم جذابش می کنه...مثل حل کردن یک پازل...امروز هم اگر چه ته دلم شاید از نادانسته های آینده بلرزه اما می دانم که افتان و خیزان و لرزان باید رفت...می دانم که رمز شایدی در همین رفتن هست...۵ سال بعد چی خواهد شد؟ کجا خواهد بود؟ چه خواهم کرد را نمی دانم - البته براش پلن دارم- اما هر چه که باشه امروز به خودم قول می دم که لحظه لحظه اش را زندگی کنم و برای شاد بود و موفق بودن تلاش کنم....

بقول جیران حالم خوب است ... و آماده ی تجربه های جدیدی و زندگی های جدیدم.

۵ سالگیم مبارک

این را هم از بلاگ انگلیسم بخوانید در ادامه همین پست.

red snow boots

2012-01-03T17:26:00.000-08:00

-آخ که هیچ جا خانه خود آدم نمی شه! و البته آفیس خود آدم...تازه از سر کار برگشتم...یکم کار هم آوردم واسه خانه که بعد از که این پست را هوا کنم می رم سراغش. قبساط چایم را براه کردم...چای با طعم وانیل توی قوری روی چای کرم کن با لیوان برادران رایت و یه کوچولو موس شکلاتی...پاهام را کردم زیر پتوی سفریم که گرمتر باشه...بیرون هوا بس ناجوانمردانه سرد هست. امروز اولین روزی که من توی همه زندگیم توی برف رفتم سر کار. یعنی تا حالا توی شهر های زندگی می کردم که ماکسیمم سالی دو یا سه بار برف می آمده هر کدام برای چند روز و اگر همه مدرسه ها تعطیل نمی شدن من خودم تعطیل می کردم. امروز دیدم اینجا نمی شه این کار را کرد. ترسان و لرزان با احتیاط رفتم مدرسه. البته وظعیت خیلی خیلی بهتر از اونی بود که من تصور می کردم. من ساعت تقریبا ۱۱ رفتم بیرون - می دانم خیلی دیره- همه خیلبان ها را تمیز کرده بودن. پیاده رو ها و جاهایی دیگه برف داشت اما مسیر عبور ماشین ها تمیز بود. اینه که راحت رسیدم مدرسه. چقدر هم خوب شد که رفتم. همه آمده بودن...از دیدن همکارهام و استادها بعد از یه هفته واقعا خوشحال شدم. اگر چه ساعات کمی کار کردم اما نتیجه خوب بود.

- با خودم فکر کردم دیدم چیزی که باعث می شه من از راه رفتن توی برف بترسم ترس از خوردن زمین هست. اینکه تصمیم گرفتم یه بوت خوشگل راحت و مناسب برف واسه خودم بخرم تا نه نتها از برف نترسم که به ذوق (درسته دیکته اش؟) پوشیدن بوت ها بیرون هم برم:ي کلی کشتم توی اینترنت - من شاپینگ توی مال رو دوست ندارم چندان- و این دو تا بوت را پیدا کردم. واقعا نمی دانستم کدام را می خوام اینه که فعلا هر دو را خریدم و تصمیم دارم یا یکیش را کنسل کنم یا پس بدم. شما فکر می کنید کدامش قشنگتر هست؟؟ این یا این

برف

2012-01-02T19:17:00.000-08:00

برف آمده...همه حیاط سفید پوش شده! من از برف می ترسم...من اصلا لباس مناسب برف هم ندارم...فردا چه جوری برم مدرسه؟ آخر هفته چه جوری برم فرودگاه...من از برف می ترسم...خیلی خیلی زیاد...

خاطرات خوب با کمک فوتوشاپ ذهنی

2012-01-02T18:08:00.000-08:00

-فکر کنم سرما خوردم یا دارم می خورم...یا شاید هم از خستگی دیروز هست...وسط گوش دادن به یه سخنرانی خوابم برد. صدای باد بیرون آنقدر ترسناک که من بیرون نرفتم. بعله عطسه هم می کنم...گلو هم یه جوریه....یه جور سرما خورده ای...این پاراگرافه اما مقدمه بی ربط بود.

- فوتوشاپ که بلدین؟ شاید جاهای دیگه هم بشه این کار را کرد. دیدن یه عکس هایی را بر می دارند بعدش دورش را یه جور خوبی محو می کنن که ناز بشینه تو پس زمینه بعدش قابش می کنند. این روزها می گذارنش فیس بوک ؟ بعد الان ذهن من همین کار را با خاطره ها می کنه.

- فکر کردن بهش گاه گاه اجتباب ناپذیر....چه می دانی روزی یه بار می آید توی ذهنم یا کمتر...اما می آید...همون معدود خاطره های خوبی را که دارم ورمی دارم فتو شاپ می کنم و این می شه سهم اون روزم از فکر کردن بهش...بعد خاطره فتوشاپ شده را بر می دارم می کوبم به دیوار پستوی مغزم...دفعه بعد که فکرش اومد می رم سراغ خاطره فتوشاپ شده...

-یکی از این خاطرات فتوشاپی اینه:

یه روز سرد توی خیابان کشاورز- تهران- داشتیم نزدیکی های دانشگاه قدم می زدیم...گپ هم می زدیم...مغز من صدا ها را اما برداشته از روی تصویر من یادم نمی آید از چی می گفتیم...رفتیم توی یه کافی شاپ من هات چکلات گرفتم...سرم خم بود روی ماگ دهان گشادی که بخار ازش بلند می شد...بعد یه مرتبه دستش را حس کردم روی گونه های سردم که با پشت دست داشت نوازششون می کرد...خاطره همین جا تمام می شه محو می شه توی بک گراند...من می مونم و حس نوازشگر دستهای گرم روی گونه سردم....

-برم یه چای درست کنم بیام ادامه کتابم را بخوانم....

فردای پست قبلی- دیروز امروز- روز بهتر بود...خیلی بهتر...

2012-01-02T13:27:00.000-08:00

-الان خانه هستم...این یعنی بهترین جای جهان...خانه! جای امن... بیرون هی برف می آید هی آفتاب می شه...اما باد تند همین جوری هست...باید سر کار باشم الان اما خستگی ناشی از رانندگی دیشب و گشت و گذار دیروز باعث شد تا ۱۲ بخوابم...بعدش چکار کردم؟ خودم را کشاندم روی مبل یه ساعتی طول کشید که توانستم آنقدر خودم را جمع و جور کنم که برم بخشی از وسایل را از ماشین بیارم.

- خیلی خوبه آدم از در را باز کنه که بره بیرون بعد ببینه صاحبخانه مهربانش چند تا دونات خوشمزه - از معروفترین دونات فروشی شهر- براش گذاشته باشه توی بسته پشت در...اصلا روز آدم ساخته می شه که هیچ سال نوی آدم هم ساخته می شه...من قرار بود یه رژیم غذایی خاصی را برای ۳۰ روز رعایت کنم. بعد الان دارم آخرین جرعه شیری را توی خانه داشتم می خورم با دونات:ي

- روز دوم دی-سی خوب بود. یعنی حتی خوش گذشت خیلی...رفتم موزه هوافضا...۷ ساعت را توی موزه بودم کلی بخش هاش را هم وقت نکردم ببینم اما اون قسمت هایی که دیدم عالی بود. بخصوص بخش هواپیمای برادران رایت. واقعا لذت بردم و حس خیلی خوبی بود حس اینکه من بخشی از این جامعه پرواز هستم اینکه من داستان این آدم ها را دنبال می کنم...از موزه برای خودم دو تا ماگ خریدم. یعنی قشنگ ترین ماگش را قبلن دوستم بهم هدیه داده بود. دو تای دیگه را خودم خریدم. یکیش - اونی که الان دارم توش شیر می خورم- یاد بود برادران رایت هست و اون یکی یاد بود امیلی ارهارت. بعد از موزه هم رفتیم یه رستوران ایرانی که کبابش خوب بود. باقلوا و رولت خامه ایش و چایش عالی بود...اما شیک نبود اصلا! بعدش هم جاده...۵ ساعت پشت سر هم توی یه باد بسیار تند رانندگی کردم... اینبار آهنگ هارا بی خیال شدیم و بیشتر گپ زدیم اینه که خوب بود.

- این دوستم که با هاش رفتم سفر دوست خیلی خیلی خوبیه! سال هاست که با هاش دوستم. این را می نویسم چون نمی خوام از پست قبلیم برداشت اشتباهی بشه. اول اینکه تقصیر خود من بود که نگفتم چی دلم می خواد مثل اینکه دوست دارم رادیو گوش بدم... روز دوم گفتم چی دوست دارم..گفتم که دلم می خواد موزه ببینم نه ساختمان وایت هوس را مثلا...دوستم را هم مجبور نکردم که کاری کنه که من دوست دارم بهش پیشنهاد دادم که ماشین را برداره بره جاهایی که دوست داره را ببینه و بعد بیاد دنبال من اما خودش ترجیح داد موزه ببینه. دوم اینکه اینکه من و این دوستم خیلی متفاوت هستیم یعنی از اول هم بودیم اما من توی این سال ها بیشتر تغییر کردم و الان بیشتر شبیه اون نیستم - نمی گم یکی خوبه یکی بد می گم متفاوت- بعد من هم توی این سال های اخیر بیشتر با آدم های خیلی شبیه خودم وقت گذراندم اینه که یاحدم رفته تفاوت را ببینم بی آنکه قضاوت کنم. بی آنکه نظری بدم بی آنکه بحث کنم یا بخوام تغییر بدم. شاید بعضی وقت ها بهترین موضع اینکه که فقط به تفاوت ها نگاه کنم... فقط ببینمشون...به آدم ها و احساست و نیازهای واقعی شون احترام بگذارم...بگذارم خودشون باشن حتی اگر من فکر می کنم غمگینتر از اونی هستند که استحقاقش را دارند.

- از فردا باز کار و مدرسه و...شروع می شه! چه خوب!

این هم یکی از معدود عکس هایی که از پرواز برادان رایت موجود هست. طبیعی هست که عکس را گوگل کردم.

میدان آزادی

2011-12-31T23:37:00.000-08:00

به نظر من عکس گرفتن با کپیتال هیل مثل عکس گرفتن با میدان آزادی هست...البته نظر من هست و همه ملت حق دارن که با میدان آزادی و کپیتال هیل عکس بگیرند!

کاش فردا روز بهتری باشه...کاش امسال سال بهتری باشه

2011-12-31T23:33:00.000-08:00

- توصیه شدید می کنم که سر سال نویی این پست من را نخوانید! دلگیر می شید! از من گفتن بود خلاصه!

-برای هزارمین بار به این نتیجه رسیدم که برای استراحت کردن و تعطیلات رفتن هیچ چیز بهتر از مبل خونه خود آدم نیست!

- معلومه دیگه دی- سی تجربه چندان خوبی نبود....چهار ساعت رانندگی کردم با در پیت ترین آهنگ های ممکن غیر از یه آهنگ خوب در حالی که می توانستم بجاش رادیو ملی گوش کنم...بگذریم تعریف کردن نداره کل ماجرا....نکته اینه که من چقدر می توانم مثبت باشم شاد باشم تا واقعیت های شاد زندگی را بکشم بیرون بگذارم کنار واقعیت های تلخ زندگی برای بقیه...وقتی خودم دقیقا به چنین چیزی نیاز دارم. یه دنیا غر غر (دیکتش را بلد نیستم) شنیدم...برای پارکینگ برای نداشتن آتیش بازی...چرا ملت بلد نستن از این همه داشتن شاد باشن...و فقط نداشتن ها را می بینن...البته وظیفه من نیست که براشون تصویری از واقعیت بکشم...تصویری که خاکستری قشنگی داره نه سیاه نه سفید! اما گاهی دلم می سوزه...گاهی باید تلاش کنم تا موج غم من را نبره...

- الان توی تاریکی یه اتاقی توی دی- سی نشستم...دلم یه سکوت طولانی می خواد....

-امروز توی راه داشتم خانه رویایم را توصیف می کردم برای دوستم...یه خانه با باند پرواز...توربین بادی...سلول های خورشیدی و حتی یه تونل باد کوچیک. بعد یه هو دیدم که فقط او بود که می شد با هاش چنین خانه ای ساخت که این خانه را می خواست به اندازه همه دنیا...من هنوز هم خانه را می خوام و هنوز هم سعی می کنم بسازمش...او چی؟ هنوز هم خانه را می خواد؟ روزی خواهد ساختش؟ با کی؟ جواب این سوال ها مهم نیست اما یه غمی هست....

-من دلم سکوت و نتهایی می خواد....

365+3

2011-12-30T21:31:00.000-08:00

365+2

2011-12-30T13:01:00.000-08:00

-امروز هم در راستای همون تمرین دی سی قرار آف باشم...البته الان با یه دنیا مقاله توی کافه نشستم!

- صبح - یعنی ظهر چون تا ۵ بیدار بودم- رفتم خرید جنگولک سال نو...یعنی بوق و کلاه و عینک و از این جنگولک ها برای خودم و دوست....راستی دارم با دوست دوران خوابگاه شریفم می رم...اصلا تعطیلات از این بهتر هم می شه. هفته پیش با دوست عزیز چند سالم بودم. این آخر هفته را هم که با این دوست خواهم بود. هفته بعدش سفر کاریم و آخر هفته بعدش هم آفیسی سابق می آید دیدنم...یعنی داره جابه جا می شه بره باستون و آخر هفته را پیش من می مونه...

-هم آفیسی که داره می ره بستون...دوست جان دیگم -کتی- هم که داره می ره نیویورک...من هم اگه سال بعد برم نیویورک باز همه به هم نزدیک می شیم انقدر نزدیکه که بشه آخر هفته ها را روی کوچ کتی ولو شد و با گربه هاش بازی کرد...یا با هم آفیسی دنبال بهترین شکلات فروشی شهر گشت....

-خلاصه بعد خرید جنگولک یه دنیا گشتم تا یه تعمیرگاه باز پیدا کردم که پلاک های ماشین را نصب کنم. توی ایالت جرجیا ماشین ها فقط پلاک عقب دارن اینجا پلام جلو هم دارن. من هم اینقدر مهندس هستم که بدونم جلوی ماشین پر از سنوسر هست که کیسه های هوا را باز می کنه آنقدر اما مهندس نستم که بدونم دقیقا کجا هستند اینه که خودم نمی خواستم انجامش بدم. به هر حال یه آقای مهربانی را پیدا کردم که بدون اینکه پول بگیره ماشینم را درست کردم. حالا از این کافه براش کیک می خرم برای تشکر.

- نهار را همین جا خورد. poached salmon , یه سالاد قارچ خیلی خوشمزه. الان هم دارم چای وانیلی می خورم توی لیوان قرمز...برم سر کار کردن یا شاید هم کتاب خواندن....

- شاید باز بنویسم شاید هم نه! اگه ننوشتم سال نو مبارک از حالا. شاد باشید!

Happy new year

365+1

2011-12-30T12:30:00.000-08:00

۳۶۵ پست بلاگم توی سال می بایست یه پست پر محتوا باشه مثلا یه مرور و ارزیابی از سال گذشته یا یه لیست از کارهایی که می خوام بعدن انجام بدم. اما خب شد یه پست که خیلی شبیه منه! آدمی که رابطه ها را دوست داره!

چه طور شد که تصمیم گرفتم برم دی سی؟ راستش یه تمرینه! توی کار آکادمیک یه روز نتیجه خوب داری ده روز نداری شاید بیشتر حتی...صد تا ایده داره که ۹۹ تاش به بنبست می رسه. حالا واسه کسی که وقت می خواد دکترا بگیره می توانه بگه خب چهار سال پنج سال اینجوری هست می گذره اما اگر کسی مثل من می خواد این کار را برای همیشه عمر انجام بده باید یه بتوانه یه روزهای فارغ از نتیجه که می گیره استراحت کنه. جسمش نه! ذهنش...من از این آدم ها هستم که ذهنم همش داره به کارم فکر می کنه دست خودم نیست...لذت هم می برم ازش نه اینکه لذت نبرم اما تعطیلات رفتن خیلی سخته اینجوری...یعنی کلا آدم اگه از فاصله یه درایو از آفیسش دور بشه کلافه است...راه دیگش اینه که یه لپتاب پر کار را با خودت حمل کنی و بشینی توی اتاق هتل های مختلف و کار کنی...من این کار را کردم...رسما لب ساحل با لباس شنا نشستم لب تاپ را هم زدم زیر بغلم و کار کردم.....حالش را هم بردم و یکی از بهترین کانکشن های کاریم را هم در همون حال پیدا کردم...یه راه دیگش اینه که کلا تعطیلات نری تا وقتی که نتایج خوب داشته باشی...این یکی زیاد کار نمی کنه چون درست بعد از داشتن نتیجه خوب هزار تا ایده داری و یه دنیا انرژی و فقط دلت می خواد کار کنی....چه نردی هستم من! بقول یکی از دوستای دبیرستانم خر خونی شغل شریفی هست....بگذریم. راه سومش که واقعا مهارت لازم داره اینه که یاد بگیری گاه گاهی هر جای کار که هستی...دفتر و کتاب و کامپیوتر ببندی...چراغ آفیست را خاموش کنی و بگی من می خوام این دو روز سه روز یه هفته را آف بگیرم و واقعا آف بگیری...نه مثل آخر هفته های من که اسما آف گرفتن هست اما به هر حال من مقاله می خوانم یا می نویسم ....خلاصه همه اینها را گفتم که بگم در راستای تمرین کردن واسه این حالت سوم دارم دو روز می رم دی سی درست وسط هزار تا کار...اما دو روز آخر سال واقعا روز تعطیل....البته حالت اول و دوم هم بد نیست و همچنان من دوستشون دارم.

will be in DC

2011-12-28T20:48:00.001-08:00

آخر این هفته را دی-سی خواهم بود. کسی اون اطراف هست که دلش بخواد من را ببینه و یه چای با هم بخوریم؟

روزانه

2011-12-28T13:09:00.000-08:00

- آمدم کافه که یه کم آدم ببینم فکر کنم و اگر نه چای و منظره و مقاله هایی که باید قضاوت کنم را توی خانه هم داشتم اما از دوشنبه نزدیک ظهر که دوستم رفته با هیچ آدمی صورت به صورت - ترجمه مزخرف فیس تو فیس- حرف نزدم. وحشتناکی قضیه اینه که این موضوع غمگین یا حتی ناراحتم نمی کنه برام خیلی هم خوبه. البته تلفنی و ایترنتی حرف زدم اما حضوری نه!

- هوا آفتابی و گرم و عالی هست. انگار که نه انگار اینجا ورجینا است و الان آخر دسامبر هست. من عاشق این هوا هستم. گفته بودم که من برف را فقط شب کریسمس دوست دارم و حالا که برفی در کار نبود شب کریسمس من بقیه سال هم همین هوا را می خوام.

- دو تا موضوعی که حتما می خوام در موردشان بنویسم نیاز هست و on-line dating. با این حساب نوشته هام توی امسال امکان داره از ۳۶۵ تا بیشتر بشه. مسخره هست اما دلم می خواست همون ۳۶۵ تا باشه البته نه بقیمت عمدا ننوشتن.

- دارم peppermint tea می نوشم. به فارسی چی می شه؟ چای فلفل نعنا؟

- دیروز مقاله ای که روش کار می کردم تا جای خیلی خوبی پیش رفت. اما همین که گیر تکنیکالش حل شد من دیگه دلم نکشید که بشینم پاش...شاید امشب و فردا روی یه چیز دیگه کار کنم. ...روی یه گیر تکنیکال دیگه...

-موهای دم موشی صورتم را کودکانه تر می کنه. من دوستش دارم. حرکت ناخن های لاک زده هم را هم روی کیبرد دوست دارم.

-کافه شلوغه شلوغه!

- هنوز نمی دانم سال نو را چکار کنم. یه راه حل اینه که پاشم برم نیویورک یا دی سی. یه راه حل اینه که برم یه کلبه جنگلی بگیرم شب را در سکوت و آرامش کوه بگذرونم. یه راه حلش هم اینه که خانه باشم. فکر کنم آخری را انجام بدم. به ساده ترین دلیل اینکه با طبیعت شیرازی من بیشتر جور در می آید. :ي

- خوب برم سر کارم دیگه!

Facebook timeline

2011-12-26T21:08:00.000-08:00

http://zara-every-day-life.blogspot.com/2011/12/facebook-timeline.html

Back to work...

2011-12-26T15:32:00.000-08:00

الان توی آفیسم نشستم با پیژامه:ي از مزیت های روز تعطیل امدن به آفیس هست. دوست جانم الان یه ایالت از من دور شده...دورتر هم می شه بزودی...توی کمی بیش از ۲۴ ساعتی که باهاش بودم به اندازه همیشه خوش گذشت. به اندازه همه چهار شنبه هایی که برای دو سال با هم شام خوردیم. همه پیاده روی هایی که با هم رفتیم و حتی بیشتر از اون...چی می گم اصلا من؟ خوش گذشتنش در کلمه نمی گنجه...

اما حالا باید بر گردم به زندگی عادی و واقعیت. واقعیت اینه اونهایی که من دوستشون دارم توی چهار تا قاره پخشن...به همین سادگی دورن! منظورم از نظر فیزیکی دورن....می شه با هاشون تلفنی حرف زد. می شه بهشون ای-میل زد. می شه عکس هاشون را توی فیس بوک دید و توی تویتر فلوشون کرد. می شه زیر ای-میل براشون نوشت یه دنیا بوس...اما نمی شه بغلشون کرد. نمی شه بوسیدشون...نمی شه کنارشون لم داد و کتاب خواند و هی کتاب خواندنشون را قطع کرد و یه چند جمله از چیزی که می خوانی براشون خواند. وقتی دورن یه چیزی کم از دوستی همونی که می شه بغض می آید می شینه توی گلوی من...می شه دلتنگی می چسبه ته قلب من...اما واقیعته....

البته من فرصت دارم که اینجا توی این شهر باز هم دوست پیدا کنم. انقدر امتحان کنم تا آدم هایی پیدا کنم که رفیق جان بشن. این خبر خوبه ماجراست. قسمت تلخش اینه که باید باز هم اونها را گذاشت و رفت...رفت و رفت و رفت....یا اینکه انها می رن...رفتن قصه تکراری زندگی است.

خوبم! اما با اینکه دیروز دیدمش دلم براش از یه هقته پیش تنگتر هست.

کاش میتوانستم اینها را به انگلیسی بنویسم که حداقل بتوانی بخوانیش...اما قصه رفتن ها برای من فارسی هست.

2011-12-24T22:23:00.001-08:00

It is a wonderful life indeed!

Let it snow....

2011-12-24T17:29:00.000-08:00

Let it Snow

Oh the weather outside is frightful
But the fire is so delightful
And since we've no place to go
Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

It doesn't show signs of stopping
And I've bought some corn for popping
The lights are turned way down low
Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

When we finally kiss good night
How I'll hate going out in the storm!
But if you'll really hold me tight
All the way home I'll be warm

The fire is slowly dying
And, my dear, we're still goodbying
But as long as you love me so
Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!

Merry Christmass (2)

2011-12-24T17:26:00.000-08:00

کریسمس مبارک!

من الان روی این مبل نازنین نشستم روبروی درخت کریسمسم...چراغهاش روشن...رنگارنگ و شاد...زیر درخت هم هدیه دو تا از دوستانم هست که هنوز ندادم بهشون. روی میز روبروم یک کیک رولتی دارم. چای روی چای گرمکن شراب و اجیل و چند تا تکه شرینی دیگه. روی گاز شکلات آماده هست واسه شیر کاکاوی آخر شب. بوقلمونم هم کم کم داره حاضر می شه و بوش همه خانه را برداشته. از رادیو پندرا هم دارم آهنگ های کریسمسی گوش می دم. کاش برف هم می آمد...در حدی که آهنگ بگذار برف بیاد معنی بیشتری پیدا می کرد.

الان یه ساعتی را با یکی از دوستای خوبم و همسرش صحبت کردم. خیلی خوبه که یه دنیا آدم از شادی من شاد می شن. خیلی خوبه که وقتی دوستانم ازدواج می کنن من همچنان دوستشون می مانم.

-امروز نزدیک های غروب رفتم پیاده روی. هوا عالی بود. یعنی در یه حدی سرد که ادم دلش بخواد کاپشن بپوشه اما نه آنقدر سرد که کلا بلرزه. شهر خلوت و زیبا و رویایی بود. نزدیک های غروب خورشید یه نور قرمزی توی افق پاشیده بود و شهر پر بود از چراغ های کریسمس...اون لحظه آرام بودم. ارامش عمیق بود انقدر عمیق که به نظر می آمد هرگز بهم نمی خوره. به سالی که گذشت فکر کردم همه لحظات تلخش را هم یادم آمد اما دیگه درد نداشت. یه خاطره دور دست بود که در آرامش اون لحظه گم شده بود.

برم پیژامه کریسمسم را هم بپوشم با کلاه و بعد میز شام را حاضر کنم.

Merry Christmas!

2011-12-23T23:06:00.001-08:00

-من از دیروز عصر در تعطیلات بسر می برم. برای در تعطیلات بودن هم واقعا نیازی به سفر رفتن و کارهای عجیب غریب کردن ندارم. در واقع بهترین تعطیلات برای من می توانه از روی همین مبل اتفاق بیفته. کافی اون روز را رو ریکس زندگی کنم. البته نصف امروز به کار خانه گذشت.

-دیروز بهترین و عمیق ترین خواب بعد از ظهر را کردم بعد با صدای یه باران بسیار تند و هیجان انگیز بیدار شدم. رفتم دنبال دوستم و با هم رفتیم مسابقه بسکتبال تماشا کردیم. یکی دیگه از مزیت های زندگی توی یه کشوری که دختر ها را هم آدم محسوب می کنه اینه که آدم می توانه بره مسابقه ورزشی مردان/زنان را تماشا کنه. هورا بکشه و تیمش را تشویق کنه. جنسیت کنار دستی های آدم و همچنین بازیکنان این حق ا نسانی را ازش نمی گیره. بعد از بسکتبال هم رفتیم کافه. من بستنی خوردم و دوستم یه دسر/غذا.

-دیگه چی؟ آهان با یکی از خوانندهای بلاگم چت کردم. برای اولین بار بود که با یه نفر از طریق بلاگ آشنا می شدم و بعدش چت می کردیم. چت کردن باهاش ساده روانتر و دوست داشتنی تر از اونچه بود که فکر می کردم. مثل گپ زدن با یه دوست بود...من تا حالا توی دوستام کسی همکار این خواننده ام را نداشتم اینه که خیلی جالب بود یه گفت و گوی معمولی و روان کردن با کسی که یه شغل خیلی متفاوت و هیجان انگیز تر از من داره.

- دوستم از فلوریدا آمده خانه پدرش که همین نزدیکی من هست با فاصله ۴۰ مایلی ...کریسمس را با هاش خواهم بود. این دوستم را الان از ۲۰۰۸ تا حالا می شناسم. حالا دیگه دوست نزدیکم محسوب می شه. با هاش یه دنیا خاطره دارم. اینجا هم ازش نوشتم (این و این). زندگی قشنگتر هست وقتی کسانی که سابقه دوستی طولانی باهاشون داری نزدیکت باشن...یکی از چیزهای که زندگی توی این شهر را خوب می کنه حضور دوست هم خوابگاهی ایرانم هست مثلا. ..

-امروز دو تا فیلم چیک فیلیک (chick flick) هم دیدم. چرا توی همه این فیلم ها دختر هرچقدر هم موفق و شاد باشه بدون حضور یه پسر غمگینه هست؟ و بعد یه هو به طرز احمقانه ای می فهمه که این پسر سکسی که در دو قدمیش بود عاشق دلباخته اش هست؟ چرا فیلم ها اینقدر از واقعیت جدا هستند؟ این نوشته را ببینید. این قسمت واقعا چشم من را گرفت:

During the holidays, this gets ramped up into a frenzied state. Look at all of the women in the television commercials having orgasms over the sight of a little box with a diamond ring in it or a Lexus with a big red bow. The Lexus never comes from their kids or parents or friends. Only sex partners can knock us over with a flash of cash

این تبلیغات واقعا با تجربه شخصی من هماهنگ نیست. من چه زمانی که دوست پسر داشتم چه زمانی که همسر داشتم و چه زمانی که مجرد بودم/هستم همشه بهترین و مهربانترین هدیه ها را از دوستانم می گرفتم. یه پز هم بدم. این خانم Bella DePaulo که توی مقاله ازش نقل قول شده دوست فیس بوکی من هست و من کلی از نوشته هاش لذت می برم.

-راستی فرستنده اون ماگ زیبا هم پیدا شد! یکی از دوستای جدیدم هست.

- من نمی فهمم چرا هی ملت دوست دارن بپرسن کریسمس ایو را چکار می کنی؟ همون کاری که همه ملت می کنند. توی خانه ام می مونم. شام ترکی درست می کنم. با یه کیک بشکل کنده درخت - این را از دوستان فرانسویم یاد گرفتم یعنی رسم فرانسه هست- یه دنیا می خورم. من هر سال فیلم it's a wonderful life را هم تماشا می کنم. واقعا دلم می خواد داد بزنم توی صورت آدم هایی که یه دنیا غم هستند و می خوان بمن هم ثابت کنن که باید غمگین باشم که لطفا shut up!

روزانه

2011-12-22T12:03:00.000-08:00

دیشب ساعت نزدیک چهار خوابیدم. ساعت هفت و نیم اما از شدت نگرانی واسه دیر شدن کارم پریدم. بعدش باز هم خوابیدم اما هی نیم ساعت نیم ساعت بیدار می شدم. به هر حال ۱۰ از خانه رفتم بیرون...هوا عالی بود و هست...افتابی خنک...اما نه سرد..واسه خودم نون و پنیر و آب پرتغال تازه خریدم از پنرا برد و بعدش رفتم. بعد رفتم سر کاره. تا ۱ کار کردم بعد هم آخرین جلسه سال را رفتم. استاد گفت که از کارم خیلی راضی هست. یک قدم دیگه دارم که این مقاله آماده بشه برای چاب کردن. بعدش اما دیدم خیل خسته و خواب آلودم. آمدم خانه که بخوابم....دلم می خواد روی مبل بخوابم نه تخت...پنجره ها را هم باز می کنم. کتابی را هم که این روزها می خوانم می آرم که کمی بخوانم و بعد هم بخوابم. امشب هم بلیط مسابقه بسکت بال دارم....

تولدت مبارک مامان بزرگ

2011-12-21T23:42:00.001-08:00

این بلاگ را نزدیک هایی یه شب یلدا شروع کردم. قبلش البته می نوشتم اما نه توی این بلاگ...تولدت مبارک دوست و همراه من.

دم موشی

2011-12-21T23:26:00.001-08:00

موهام را امروز بعد از هزار سال دم موشی کردم بچه که بودم بهش می گفتم گوگولی:ي

یلداتون زیبا باد

2011-12-21T23:09:00.000-08:00

شب یلدای امسال هم خوش گذشت. رفتم خانه یکی از دوستان جدیدم. همه غیر از یکنفر جدید بودند. یعنی آدم هایی که همین چند ماه پیش با هاشون آشنا شدم. اما خوش گذشت...دلم برای مامانی تنگ شده...دلم برای مامان و بابا تنگ شده. اما همه اینها باعث نمی شه از اونچه دارم خوشحال نباشم...همین که امشب را دور هم بودیم و بهم خوش گذشت خوب بود.

توی مهمونی بودم که صاحبخونه ام زنگ زد و برام پیغام گذاشت که یه بسته پستی دارم که برام گذاشته توی اتاق لباس شویی...تا می رسم خانه می رم بسته را بر می دارم. یه ماگ خیلی دوست داشتنی هست که خیلی دلم می خواست داشته باشمش. اصلا نمی توانم بیان کنم که چقدر هیجان زده و شاد شدم که ماگ را دیدم. یعنی کی فرستادتش؟

الان نشستم یعنی در واقع لم دادم روی مبل روبروی درخت کریسمس و دارم می نوشم توی ماگ زیبام و با خودم تکرار می کنم

I swear by my life and my love of it that I will never live for the sake of another man, nor ask another man to live for mine.

شادی زیر پوستم می خزه. زندگی توی رگ هام جریان داره...یه جوری آرامم... شب هاتون به زیبایی یلدا باشه و آسمانتون همیشه پر ستاره....

اولین و آخرین یلدا

2011-12-21T22:47:00.000-08:00

نمی دانم هنوز اینجا را می خوانه یا نه!

اولین و آخرین یلدایی که با هم بودیم. ۱۰ روز مانده بود به آمدن من...اون روزها فکر نمی کردیم -یا حداقل من فکر نمی کردم- که این آخرین یلدامون با هم باشه. نصف هندوانه خریدیم...بقیه اش را واقعا یادم نیست...شاید فیلم دیده باشیم...شاید نه! اما یادمه از معدود روزها و شبهایی بود که توی اون چند ما شاد بودم. کی فکرش را می کرد که پنج سال بعدش از مهمونی شب یلدا بیام و ای-میلت را ببینم که چون هنوز مدارک را دریافت نکرده -من چکار کنم که پست کند هست- من را متهم کرده باشه به دروغ گویی و تهدید کنه که می ره دادگاه و تقاضای ساپورت مالی می کنه چون من بیشتر از او حقوق می گیرم....یعنی روزی که باهاش ازدواج کردم فکر می کردم یه روزی از هم جدا شیم اما هیچ وقت فکر نمی کردم خیانت کنه یا بهم بگه دروغ می گی....یعنی خیانت چیزی بود که اصلا در شانش نمی دانستم...در شان خودم هم نمی دانستم....

یلدای امسال خوش گذشت. من خوشحالم...بیشتر می نویسم...

هدیه ها

2011-12-19T21:48:00.000-08:00

- برای تولد دوستم یه کتاب فرستادم. یه عکس از خودش و کتاب گرفته گذاشته روی فیس بوک با یه خنده بزرگ...خیلی خوشحال شدم. از شادیش خوشحال شدم.

- چند هفته پیش توی یه مغازه بودم با دو تا از دوستانم. یکشون یه چیزی دید گفت چقدر دلش می خواد این را داشته باشه. در توان مالیم بود که براش بخرمش...خریدمش...شاد توی صورتش خنده هاش و آغوشش موج می زد. شاد شدم.

در همین راستا حوصله کردید این را گوش کنید.

روز خوبتر از خوب

2011-12-19T21:43:00.000-08:00

- امروز روز خوبی بود. دیروز هم همین طور. من از دو روز می نویسم...

-دیروز خانه را مرتب کردم. الان باز دوباره بهم ریخته البته. بهترین و خوشمزه ترین سوپ دنیا را هم اختراع کردم. یعنی در واقع هرچی سبزی داشتم را پختن با کریم و آب مرغ بعدش همه را ریختم توی مخلوط کن....یعنی یه مایع غلیظ خوشمزه ای شده که نگو....من واقعا باز کردن یه رستوران را شدیدا در نظرم دارم می گیرم. البته باید اول گرین کارت داشته باشم تا بتوانم واسه اجاره جا و اجازه کار و اینها وام بگیرم.

-امروز هم خوب بود. استادم حالش کمی بهتر شده آمده آفیس. ظهر نهار را با کارمند های دانشکده خوردم. قرار بود هر کسی یه غذایی بیاره همه با هم بخورن به این می گن pot luck بعد بمن هم گفتن بیا:ي یه دنیا غذای هندی خوشمزه خوردم.

-خوب هم کار کردم هم توی دانشگاه هم شب که آمدم خانه. بالاخره کارم به نتیجه رسید. کافیه یه مثال ساده پیدا کنم و با معادلات حلش کنم و بعد یه مقاله پایه ای و عالی خواهم داشت. خیلی خیلی خیلی...تا بی نهایت خوشحالم. به نظر من اگه بخوام یه تعریف از خوشبختی بدم میگم آدمی خوشبخته که از کاری که عاشقش هست پول در بیاره...در واقع شغلش را دوست داشته باشه...

-در مورده هدیه هم می خواستم یه چیزی بگم که الان فکر می کنم یه پست کامل می خواد.

- بعضی از مردم چرا هی می خوان آدم را دچار احساس گناه کنند. الان یکی ای-میل زده که اگه نمی خوای سه یا چهار روز وقت بگذاری بیای سفر چرا گردن من می اندازی؟ خواهر من برادر من! من آخه کدام تصمیم را توی کل زندگیم گردن کسی انداختم...اصلا من بقول این آمریکایی های برای عشقم به کارم از کسی غذرخواهی نمی کنم! بی خیال...زندگی زیباست...بخصوص وقتی نتایج خوب آدم داشته باشه.

-فکر کنم معتاد شدم به چای:(( شنبه را فقط یه چای خوردم چنان سر دردی گرفتم که نگو...توی کل زندگیم یه بار همیچین سرد دردی شده بودم. سال اولی بود که آمدم آمریکا. ماه رمضان بود. روز اول روزه گرفتم. نگو که عادت کرده بودم به قهوه و همچنین سردردی گرفتم...اکثر چایی هم که من می خورم چای گیاهی هست اما به هر حال باید کمش کنم. متنفرم از چنین فرمی از عادت کردن.

2011 self evaluation ---part 1

2011-12-18T21:15:00.001-08:00

read this here:

http://zara-every-day-life.blogspot.com/2011/12/2011-self-evaluation.html

2011-12-17T20:47:00.000-08:00

چقدر منتظر هفته بعد هستم که دوستم بیاد...چقدر به بودنش نیاز دارم...

هم خانه ای ۲

2011-12-17T16:21:00.000-08:00

هم خانه ایم همین حالا رفت. قبلش بمن یه دنیا کادو داد و رفت...بغلم هم کرد...من دلم براش تنگ شده...حالم خوب نیست نه؟! اول می آیم غر می زنم که چرا نرفته بعد می گم دلم براش تنگ شده. ولی خانه تنهایی داشتن را خیلی دوست دارم.

یکی از تفریح های امسالم اینه که هی توی ذهنم تصور کنم سال دیگه یه خانه برای خودم می گیرم. وسیله براش می خرم. یه کتابخانه بزرگ می خرم که جا داشته باشه حسابی....حتی یه دونه تردمیل هم می خرم...

-امروز اولین شبنه ای بود که بعد از مدت ها دوستانم دورم نبودند و تازه فهمیدم که دوستی های جدیدم چقدر با کیفیت هستند توی این شهر اگر چه تعداد دوستانم کم هست.

-سرم هنوز درد می کنه!

همخانه ای

2011-12-17T14:32:00.000-08:00

- نمی دانم این هم خانه ای من چرا ول نمی کنه بره خانه؟! البته خیلی هم بد نیست چون هی کیک و نون خوشمزه می پزه برام.

زمان

2011-12-17T14:30:00.000-08:00

-سرم درد می کنه بدجور...تازه رسیدم خانه. امروز رفتم مدرسه. اولین بار بود که آخر هفته رفتم مدرسه. بد نبود. خوب هم نبود. خیلی خیلی وقت تلف می کنم و اعصابم از دست خودم خیلی خورد می شه. این مشکل وقت تلف کردن یه مشکل سیستماتک هست که من باید یه راه حل اساسی براش پیدا کنم. باید نا امید نشم و روش کار کنم. کمتر از یک سال وقت دارم که این مشکل را که شبیه یه بیماری شده را حل کنم.

یه کتاب هم خریدم که اگه مفید بود بعدا معرفیش می کنم.

بچه داشتن می توانه خوب باشه

2011-12-16T10:52:00.000-08:00

این را آیدا نوشته الان...من الان دلم کشید یه بچه داشتم که با من می آمد کافه بعد ۵ یا ۶ سالش بود بعد از من می پرسید آدم ها چه جوری بوجود آمدن بعد من براش سعی می کرد evolution را توضیح بدم...خیلی هم سخت نیست...باور کنید می شه برای یه بچه ۵ ساله هم کلیتش را توضیح داد. حسش بود این را گوش کنید....

خواب عجیب

2011-12-16T10:42:00.000-08:00

دیشب یه خواب عجیبی دیدم....خواب یه سر معادلات را دیدم. که در ظاهر خیلی شبیه معادلاتی بودن که این روزها با هاشون کار می کنم...ولی یه سری ترم اضافه داشت که من سعی می کردم با هاشون فرضیه Quantum gravity را توضیح بدم...یعنی این دو تا اینقدر بی ربطن بهم که خدا می دانه...فکر کنم نیجه بیش از ۱۰ ساعت خواندن معدلاتی که نمی فهممشون و برای مطالعه آخر شب هم کوانتوم گرویتب خواندن...

-من چقدر دلم می خواد ریاضی و فیزیک بخوانم به اینها اضافه کنید Evolutionary Biology و هوافضا را هم که عاشقشم...

برم سر کارم...

چای و کافه و باران

2011-12-16T10:35:00.000-08:00

-امروز تصمیم گرفتم که خانه کار کنم. تصمیم مناسبی نبود...صبح با یه گفتگوی اینترنتی شروع شد در مورد دیبیت دیشب. بعدش خبر مرگ Christopher Hitchens هChristopher Hitchensمه امروز صبح را از بین برد. بعد هم گشنه بودم نهار درست کردم و خوردم در حالیکه به یکی از سخنرانی های کریس گوش می دادم خوردم.

- دیدم خانه کار نمی کنم. اینه که بساطم را جمع کردم امدم کافه . یه قوری چای زرد آلو گرفتم و می خوام سعی کنم کار کنم. اگه خوب کار کنم می توانم به خودم جایزه یه دسر خیلی خوشمزه بدم.

- بیرون باران می آید من عاشق بارانم...گفته بودم هزار بار نه؟ دلم می خواد صد هزار بار دیگه هم بگم...باران که می آید نشاط هم با خودش می آره برای من.

- در مورد رسم هایی هم اینجا می نویسم سعی می کنم بیشتر توضیح بدم یا حداقل لینک بگذارم.

-چند روز متوجه شدم اگه کمی بیش از ۲۰ تا پست دیگه بنویسم امسال می توانم دقیقا ۳۶۵ تا پست داشته باشم که یه رکورد واسه من:ي

آب

2011-12-15T19:25:00.000-08:00

خب یکی نوشتنم واسه نون یکی هم بنویسم واسه آب:ي

تقریبا که چه عرض کنم دقیقا همه دوستان من که با من روی یه تخت خوابیدند یا حتی با من توی یه اتاق خوابیدند شب برای من آب آوردن. من از اون آدم هایی هستم که کلا زیاد آب می خورم اما شب ها تنبلیم می شه آب بیارم و معمولا نصف شب اگه کسی نزدیکم باشه بیدارش می کنم می گم برو آب بیار...تا حالا هم کسی بهم نگفته نه! خودت پاشو! فکر کنم ملت وقتی از خواب بیدارشون کنی توی اون مدتی که هنوز خواب هستند جر و بحث نمی کنند. الان هم اینقدر تشنه هستم اما واقعا دلم نمی خواد بلند شم...الان دوساعتی می شه که توی تخت دارم می خوانم...

البته جدیدا یاد گرفتم آب می آرم می گذارم بالای سرم اما کیف می ده که آدم یکی دیگه را بیدار کنه که بهش آب بده:ي

Happy Holidays

2011-12-15T17:08:00.000-08:00

نان

2011-12-15T14:53:00.001-08:00

هم خانه ای من یه نون درست کرده...یعنی جای همتون یه دنیا خالی...من الان نصف نون را با کره خوردم. تازه گشنه هم نبودم...یعنی به این می گن هم خانه ای....

روزانه

2011-12-15T14:04:00.000-08:00

- امروز زود امدم خانه...یه جای تحقیقم گیر کرد درست هم نمی شه! یعنی باید یه معجزه بشه و یه ایده خدا به ذهن من برسه...از صبح داشتم می زدم توی سر خودم و معادلاتم...دیگه حوصله ام سر رفت آمدم خانه...خیلی هم وقت تلف می کنم. همش یا توی فیس بوکم یا دارم بلاگ می خوانم...خیلی کار بدی هست...باید دوباره تایم لاگم را بنویسم تا درست بشه...

- هوا بارونی و زیباست. من می توانم توی لندن یا ونکور بشادی زندگی کنم. اگه همه سال هم هوا ابری و بارانی باشه من دوست دارم:ي

-دیگه اینکه این را از بلوط و این را هم از سی و پنج درجه بخوانید. من با اولی خیلی موافقم با دومی هم همینطور بجز اینکه من همیشه اینجوری فکر می کردم. البته اینکه مثال های این مدلی این اطراف زیاد هستند هم خودش حرفی هست.

بفرمایید نهار

2011-12-15T09:36:00.000-08:00

بعد از کلی وقت دارم دست پخت خودم را واسه نهار توی آفیس می خورم...آخ که چه خوشمزه هست.

روزهای خوب- شب های پر سکوت

2011-12-14T18:59:00.000-08:00

- من توی طول روز خوبم...کارم را حداقل می کنم. روابط اجتماعیم را هم دارم. احساس شادی هم دارم. یعنی به نسبت آدم توی شرایط خودم....

-اما شب ها که می آیم خانه...درست قبل از اینکه برم توی تخت یا خوابم ببره...یه غم بزرگی می آید روی دلم می شینه...خیلی کمتر از اون درد خیانت کردنش...بیشتر از دست خودم ناراحت می شم...که چرا زودتر تمامش نکردم. که چرا صبر کردم تا بهم خیانت کنه...می دانم که نباید خودم را سرزنش کنم و اینکه می نویسم دقیقا یه وسیله است واسم که اون فکر آزار دهنده را بریزم بیرون. بعد از نوشتن واقعا حالم بهتر می شه...متاسفام واسه کسای که اینجا را می خوانن. چون فقط نق زدن هام را می بینن...

- خوب بگذار از خوب هاش هم بگم. همون دوستم که موقع حمله بهم زنگ زده بود...پدرش همین نزدیکی زندگی می کنه. قرار برای کریسمس بیاد اینجا...من را هم دعوت کرد که شام کریسمس را برم اونجا..یه جور خیلی مهربانیه...خوشحالم که تعطیلات را می آید اینجا...می دانم با هاش خوش می گذره...

-درخت کریسمسم را خیلی دوست دارم. دلم را شاد می کنه...برم شکلات روز ۱۴ را هم بخورم...شب خوش...

من توی ۲۲ سالگی ...

2011-12-13T13:07:00.000-08:00

من توی ۲۲ سالگی خر بودم حتما که فکر می کردم می توانم با یه همچین آدم سنتی ازدواج کنم و شاد هم باشم.

-باید می فهمیدم کسی که مادرش دندان پزشک نمونه سال هست اما بخاطر همسرش مریض مرد ویزیت نمی کنه چی می توانه باشه...

- خانواده ای که اینقدر سنتی هستند که براشون جشن عروسی مهم هست و چمدان عروس می خردند از ۱۰ سال قبل به مهریه هم معتقدند اگر می گن ما مهریه را قبول نداریم این نشانه نارضایتشون هست.

من باید بوی گند سنت را همون روزهای اول می فهمیدم....

همینجوری

2011-12-13T12:49:00.000-08:00

فرم های رسمی طلاق را ای-میل کردم همین حالا. دلم گرفته.

معلمی

2011-12-12T20:40:00.000-08:00

من به طور متوسط روزی حدود یک ساعت وقتم صرف کمک و مشاور تکنیکال به آدم هایی می شه که من مستقیما وظیفه راهنمایی کردنشون را ندارم.

-یه دنیا ملت ای میل می زنند سوال دارن از معمولا مقاله های استادم و گاهی هم خودم.

-یه سری دیگه کلا می خوان کار پیدا کنن پذیرش بگیرن بعد می خوان من نوشته هاشون را بخوانم

- یه سری دیگه می خوان تصمیم بگیرن بعد نظر من براشون مهم هست حتی اگه بهشون بگم که من الان مستم....

- یه سری دیگه می خوان من مقاله و تحقیق و نوشته هاشون را بخوانم و نظرم را بگم...

تازه صرف نظر از ادم های بی ربطی که چپ و راست ای -میل می زنند در مورد اپلای کردن و من مدتی هست که دیگه جواب نمی دم. و صرف نظر از اون هایی که چپ و راست اشکال دارند دم افیسم سبز می شن...

اما همه اینها خوبه. اگرچه وقتم را می گیره اما معلمی کردن را دوست دارم.

روزانه

2011-12-12T20:38:00.000-08:00

-امروز روز خوبی بود.

-جواب ای -میل بالاخره آمد. بعد هم معلوم شد که من از این طرف منتظر اونها هم از اون طرف منتظر چون ای -میل ها به طرز عجیبی خورده می شدن وسط راه.

-مهمونی دانشکده خوش گذشت.

-پیرمرد دعوتم کرده که واسه سال بعد جز برگزار کننده های یه کنفرانس مهم رشته ام باشم.:)

-بعد از ظهر تا شب را خوب کار کردم.

-دوستم هم بساطش را بر داشت اورد آفیس من با هم کار کردیم. به یاد اون روزهایی که هم آفیسی داشتم...یه دنیا هم آفیسی خوب و مهربان.

روزانه

2011-12-11T21:30:00.001-08:00

امروز روز خوبی بود. بعد از ظهر تا غروب را رفتم کافه چای خوردم و مقاله خواندم. توی دهه ۶۰ و ۷۰ چقدر کار خوب آیرودینامیکی انجام می شده! این روزها همش کار برنامه نویسی هست...خواندن مقالات این روزها یه جورهایی به نسبت مقاله های سال های ۶۰ و ۷۰ کسل کننده هست. بعد رفتم یکم وسایل تزیین درخت کریسمس خریدم. همه را طلایی خریدم امسال. اول می خواستم یه درخت بزرگ و طبیعی بخرم اما ته دلم می ترسم توی این شرایط مالی کلی پول درخت و تزییناتش را بدم. به هر حال من با همین درخت کوچلوم هم شادم. الان حال خیلی قشنگ شده. درخت را تزیین کردم -عکسش را می گذارم بزودی- بعد پشت در هم یه حلقه کریسمسی داریم...

اتاقم اما تا سر حد مرگ به هم ریخته هست و من بسی دوستش دارم. کف اتاق پر از کتاب و لباس هست:ی

الان می رم توی حیاط...هوا سرده اما یه جور خوبی سرد...از اون سردهایی که دلت می خواد برم بیرون بشینی روی نیمکت با یه لیوان چای داغ و واین و با یه نخ سیگار...بعد بلرزی اما تو نیایی...اما من سیگار نمی کشم...یعنی خوب که دوست سیگاری ندارم و سیگار هم نمی کشم...چون نمی خوام مثل بابایی سرفه بزنم....می آیم توی اتاق پنجره را باز می کنم تا کمی از این هوای سرد بیاد تو و من بتوانم خودم را زیر پیتو بغل کنم.

الان اون پست پایین را می خوانم. دلم می خواد دلیتش کنم چون دیگه احساس تنهایی نمی کنم...اما چند دقیقه قبل می کردم. اینه که باشه همون جا....واقعا نوشتن و البته خواندن دوای دلتنگی است -حداقل برای من-

نوشتن درمان هر دردی است هر جای جهان--برای من

2011-12-11T21:07:00.001-08:00

۱-سر هرمس هم خودش از جایی نقل قول کرده:

«بنویسید تا جوان بمانید. کرم مرطوب‌کننده را دور بریزید، نوشتن بهترین درمان برای هر درد و درمان چین و چروک است. تنها کاری که از نوشتن برنمی‌آید، جلوگیری از سفید شدن موهاست. برای آن باید حنا استفاده کنید. اما یاد بگیرید روزی یک ساعت بنویسید. هرچیزی که به فکرتان می‌رسد. حتا می‌توانید به اداره‌ی برق نامه‌بنویسید و بگویید چراغ برق روبروی خانه‌تان سوخته است. نمی‌توانید تصور کنید نوشتن چه تاثیری روی پوست‌تان دارد. چین و چروک‌های کنار لبتان و اخم بین ابروهایتان کم کم کنار خواهد رفت، چشم‌هایتان بازتر خواهند شد و با همه‌ی این‌ها آرامش درونی خواهد آمد. در خاورمیانه نوشتن، ارزان‌ترین و عمیق‌ترین نوع کشیدن پوست است. در این کشورها همه‌چیز از رژیم‌های سیاسی گرفته تا آلودگی‌های ایدئولوژیک و اقتصاد همه دست به دست هم می‌دهند تا زن را قبل از آن‌که زمانش برسد پیر کنند. هفته‌ای یک بار به او شوک عصبی می‌دهند، ماهی یک‌بار حمله‌ی قلبی. همه با هم کاری می‌کنند که از بیست و پنج سالگی موهای زن سفید شود و بعد از بیست سالگی حداقل سالی پنج چین و چروک به چین‌هایش اضافه شوند.»

۲- من اگه الان تنهام و ...نه این تیکه اش فارسی نمی آید:

I am lonely in bed, and it is my own fault. How can I find some of to hold me in the middle of the night, when I am broken, lonely , and anxious, If I don't put myself out for the adventure of finding a love, a true love. It is all my own fault that I ended up all lonely with my books on a Sunday night! But then, I can't effort it any more, I feel old...tired...I just don't wanna get out there, I don't wanna try any more.

واسه اینها است که دوست من هست....

2011-12-10T18:53:00.001-08:00

واسه اینه که دوست من هست و خواهد موند....

خب اون دوستی که این حرف را زده بود فرداش آمد با عقلانیت و آرامش گفت: اشتباه کرده تا بحال متوجه نبوده این بایس توی ذهنش هست. در موردش فکر کرده و الان دیگه اینجوری فکر نمی کرده. گفت خوشحال که این گفتگو پیش آمده تا اون متوجه اشتباهش بشه.

روزانه

2011-12-10T18:00:00.001-08:00

-الان نشستم روی این مبل قرمز. یه هات چکلات روبه روم هست...پاهام را هم دراز کردم روی میز...هم خانه ای توی آشپزخانه داره برونی می پذه و من هم منتظرم که حاضر بشه. البته منتظر خیلی چیزهای دیگه هم هستم...منتظر اینم که دیبیت ساعت ۹ شروع که. منتظر این هستم که این ریس عزیز جواب ای -میلم را بده...منتظر بودن بد نیست در ذاتش اما باید پذیرفت که نا مطمن بودن بخشی از حقیقت زندگی هست و ازش لذت برد و بهش بعنوان یه ماجراجوی نگاه کرد. اما خب در عمل خیلی سخته!

-امروز شنبه هست. می توانست شنبه خوبی باشه...یعنی شاید شنبه خوبی هم هست و خوش هم گذشته. اما من دلم گرفته الان...با یکی از دوستانم حرف زدم و دلم گرفت. حالا تعریف می کنم....

- باید مراقب خودم باشم. افسردگی نگیرم. آدم به یه شهر جدید بیاد. بعدش زیاد دوست نداشته باشه. کارش جدید باشه. واسه سال بعد نه کار داشته باشه نه ویزا...به این وضع اضافه کنید خیانت و بریک آپ و طلاق...همه اینها نگران کننده هست. آدم می شه لبه پرتگاه به قول این ور آبی ها -On the edge- بعد فقط یه تلنگر می خواد که پرت بشه توی دره افسردگی و اون هم می توانه یه حمله مسلحانه به محل کار آدم باشه....همین دیگه...باید حواسم بخودم باشه. اگه این حال مزخرفم تا چند روز دیگه ادامه پیدا کرد باید برم دکتر...نباید بگذارم پرت بشم توی دره افسردگی...باید مراقب خودم باشم.

-الان برانی ها حاضر شدن...یه دنیا خوردم با هات چکلاتم...

-امروز از خواب بیدار شدم. همون توی تخت یکی دو صفحه کتاب خواندم که دوستم مسج زد بزنیم بیرون...من و دو تا از دوست های دیگه ام رفتیم سه تا واین تیستینگ .کلی خوش گذشت کلی هم چرت و پرت الکی خریدم مثل ادویه. برای نهار هم رفتیم یه رستوران. من ماهی سفارش دادم و دوستام سوشی. یه دونه و نصفی سوشی خوردم. خوشمزه نبود... واقعا دوست ندارم.

-خب الان دیبیت هم داره کم کم شروع می شه...باز هم کاش انتظار ها زود تمام می شد.

-بعد هم با دو تا دوستام رفتیم کافه. کیک و کافی و یه دنیا گپ های مفید. اینه که من دوستای ابجکتیوستم را دوست دارم. یعنی امروز را ۷ ساعت را بهاشون گذروندم و برای لحظه ای احساس نمی کنم وقتم تلف شده.

-بعدش من رفتم خرید باید یه چند تا کادو کریسمس می خریدم. امروز اولین کادو کریمسمسم را هم از صاحبخانه ام گرفتم. هیچی دلم نمی خواست بگیرم. نمی دانم چرا؟ چرا می دانم همون احساس نا مطمن بودن...بگیرم که چی بشه...شاید تا سال دیگه باز مجبور شم همه زندگیم را بکنم توی دو تا چمدان....

دلم می خواد خودم را بغل کنم

2011-12-10T17:59:00.001-08:00

- داشتم بین این همه نور و رنگ کریسمس برای خودم توی فروشگاه می گشتم. داشتم خودم را بغل می کردم. بدوستم که تولدش را تبریک بگم...همه چی خوب بود...بهش گفتم که دو روز پیش توی دانشگاه چی شده...گفت آره دیده که دوستام روی فیس بوک حالم را پرسیدن...گفت چه خبر بوده. بیست هزار نفر توی دانشگاه بودن و شانس مردن تو ۱ در بیست هزار بود. بیست هزار نفر توی دانشگاه بودن؟! نمی دانم! اما برای من مهم نیست. من ترسیده بودم...من توی یه اتاق زندانی بودم و هر آن ممکن بود بمیرم...با اسلحه! یه مرگ دردناک...برای من مهمه که دوستانم ترس من را درک کردن. برای من مهمه که دوستان دین دار من برای زنده بودنم دعا کردن برای من مهم که دوست من زنگ زد و گفت اگر ۱در بیست هزار تو بیمری من دلم می خواست صدات را یک بار دیگه بشنوم و من خوشحالم که با تو دوست شدم. من دلم گرفت که یکی از دوستانم می گه مهم نیست چون شانس مردنت کم بوده! شاید حرف منطقی باشه اما دل من گرفت از این منطق...

همین دوستم البته اون روز اون لحظه که خیانت را دیدم و شکستم به گریه هام گوش داد. شاید من از همه دوست ها نباید بخوام که همه ترس هام را بفهمن و همراهی کنند. خوب من هم خیلی چیزهای دوستانم را نمی فهمم مثل اینکه تنها کنسرت رفتن فان نیست...تنها نمی توانم برم رستوران..کارم را دوست ندارم و نمی توانم عوضش هم کنم. و شاید باید من هم بدونم که هر کدام از دوستانم بخشی از حرف /درد/علاقه های من را می فهمند.

اما به هر حال من هنوز هم دلم گرفته و دلم بقل می خواد.

کنسرت

2011-12-09T13:11:00.001-08:00

یه زمانی که خیلی هم گذشته نیست سه تا چهار راه بالاتر از فاکس تی-ا-تر زندگی می کردم. یه زمان های گذشته تری ور دل تالار وحدت و تاتر شهر بودم. حالا کجام یه جای وسط نا کجا آباد که نزدیکترین جایی که بشه توی یه چیزی دید و گوش داد که حال آدم کمی خوش شود یه شهر دیگه است که باید یه ساعت براش رانندگی کنم. نه اینکه فکر کنید من کوتاه امدم ها...بلیط خریدم برای پنج تا اجرای امسال...بلیط ها را طبیعتا توی حراج نمی توانم بخرم دیگه...گفتم که ماجرا کلا توی یه شهر دیگه است. بعدش بلیط ها هم خیلی شیک با پست یو پی اس امدن...حالا باید کم کم بلند شم راه بیفتم...

یادش بخیر اون روزهایی که با فاکس مثل سینمای سر خیابان برخورد می کردم. شب جمعه پا می شدم می رفتم ببینم چی دارن...گاهای هم با دوستام یه روز وسط هفته می رفتیم بلیط می خریدم بعدش هم توی اون رستوران ایتالیایی نزدیک نهار می خوردیم...

حالا باید برم یه شهر دیگه اون هم تنها...

-این ملت چرا جواب ای-میل را مثل آدم نمی دن...سه شنبه ای -میل زدم هنوز جواب نداده :(

من هنوز زنده ام و بسیار از زنده بودنم خوشحالم

2011-12-08T19:24:00.001-08:00

- از ساعت ۱۲:۳۰ امروز تا ساعت ۴:۳۰ هر آن امکان داشت یه دیوانه ای با اسلحه بیاد توی اتاق کارم و من را بکشه. البته این احتمال همیشه وجود داره. اما خب امروز بیشتربود یا من بیشتر متوجه اش بودم چون یک دیوانه ای که دو نفر را کشته بود داشت برای خودش توی دانشگاه می گشت و پلیس هم داشت سعی نا موفقی می کرد که بگیردش.

- ساعت ۱۲:۳۰ بود. من ساعت ۱ می تینگ داشت....لم داده بودم روی صندلی و پاهام را گذاشته بود روی میز و داشتم مقاله می خواندم. تحقیقم بجای خوبی رسیده...خیلی خوب که نه اما قطعا از اول سال خیلی بهتر...داشتم لذتش را می برد که صدای دریافت یه مسج را شنیدم. اول حتی نمی خواستم چکش کنم اما نمی دانم چی شد که نگاش کردم. خبر تیر اندازی و گشته شدن یه نفر بود. از جام پریدم در را قفل کردم و یه میز را کشان کشان گذاشتم پشت در.

- اعتراف می کنم که برای ۲۰ دقیقه اول واقعا پنیک کرده بودم. همان موقع بود که پست پایین را نوشتم. احساس خیلی بدی بود. پر بودم از ترس از مرگ اما بدتر از اون این بود که چیز خاصی برای انجام دادن هم نداشتم. یعنی کاری نبود که بخوام توی فرصت باقی مونده تا مرگ انجام بدم. کسی نبود که بخوام بهش زنگ بزنم...دلم می خواست صدای مامان را بشنوم با بابایی اما زنگ نزدم. نمی خواستم بترسن...توی اون ۲۰ تا ۳۰ دقیقه دیوانه وار گریه می کردم. از مرگ دردناک با اسلحه بیشتر می ترسیدم تا خود مرگ و غمگین از زنده نبودن بیشتر بودم تا ترسیده از مردن.

- توی اون اوج ترس و گریه و حسرت فکر کردم چقدر دلم نمی خواد که بیمرم و با دوستانم قهر باشم. فقط با یکیشون مدت ها بود حرف نزده بودم. ازش ناراحت بودم بشدت. اره...همسر سابقم را می گم....بهش زنگ زدم فقط برای اینکه اگر مردم با هیچکدام از دوستانم قهر نبوده باشم. مثل همیشه اش بود. آدمی که می توانه دوست خوبی باشه اما همسر خوب نه! حالا که ترس رفته و من آرام و امن هستم هم از کاری که کردم ناراحت نیستم. دلم نمی خواست بمیرم و با هاش قهر بمونم....

- حالا که سالمم و امن و مرگ از دو قدمی ام گذشته و من را با خودش نبرده خیانت دیگه درد نداره. یعنی اصلا مهم نیست. من زنده ام و این مهترین چیزی هست که برای من واقعیت داره. من زنده ام و هنوز وقت دارم که یاد بگیرم یاد بدم عاشق بشم...بدوم شنا کنم...کیک بپذم ...من زنده ام که زندگی کنم. حتی که غصه بخورم که گریه کنم که گاهی غمگین باشم...همین که زنده ام عالیه...از هر چیزی بهتره.....

- دوستام شروع کردن به تلفن کردن مسج زدن توی فیس بوک و جی میل کنارم موندن...هر کسی بشکل خودش...مذهبی تر ها با دعا...بقیه با بودنشون با حرف زدن با من...توی همون نیم ساعت اول چنان گروه ساپورتی مجازی درست شد که من برگشتم به حالت منطقی...نه اینکه دیگه نترسم اما چیزی شبیه رضایت از زندگی زیر پوستم می گنجید. یعنی اگر اینه همه آدم وجود دارن که بمن بگن دوستت دارم زندگی را تا بحال خوب زندگی کردم...حتی یه ای -میل مهربان از یکی از خواننده های بلاگم هم گرفتم.

-بهترین تلفن اما از یکی از دوستان بی دین آمریکایی و ابجکتیویستم بود. زنگ زد و طبیعتا چون مذهبی نبود نمی تواست دعا کنه برام و از انجایی که یه انسان بشدت منطقی هم هست واقعیت موجود را نمی توانست انکار کنه و بهم بی خودی بگه نترس وقتی که ترس واکنش طبیعی به شرایط موجود هست. اما خیلی مهربان بهم زنگ زد و گفت که دوست داشته صدام را بشنوه و بعدش یه سکوت...و بعد گفت امیدواره و خیلی دلش می خواد که این شانس را داشته باشه که باز هم صدام را بشنوه و از اینکه با من دوست شده خوشحال هست.

- پیر مرد حالم را پرسید. یه ای -میل زده بود به من و اون یکی شاگردش...همون که این جا استاده...مثل یه پدر که نگران بچه هاش باشه...

-خلاصه بعد از حدود یه ساعت قسمت منطقی ذهن من توانست بر احساس ترس پیروز بشه. نه اینکه نترسم ها! اما ترس شد پس زمینه مثل موزیک متن...یه مقاله را گذاشته جلوی روم و سعی کردم بخوانم و بفهممش...حتی استادم که امد بالا حالم را بپرسه توانستم با هاش گپ علمی هم بزنم.

-ساعت ۴:۳۰ بالاخره پلیس دانشگاه اعلام کرد که ما می توانیم بریم بیرون...حادثه دو تا کشته داشت و هنوز هم قاتل گرفته نشده. استاد مهربونم می خواست من را تا ماشینم همراهی کنه که من نگذاشتم...بالاخره بسلامتی رسیدم خانه....

-خسته بودم و هستم. خستگی فیزیکی...و روحی...اولین کاری که کردم به همه خبر دادم که رسیدم خانه و خوبم...بعد برای دو ساعت فقط روی مبل نشستم...واقعا کاری ازم بر نمی آمید....

-کم کم اما بهتر شدم. دوش گرفتم. یه کیک شکلاتی هم درست کردم. وای که چه لذتی داره زنده بودن...اینکه بتوانی شکلات را بگذاری آب بشه موسیقی گوش بدی...تخم مرغ ها را هم بزنی ...بعد حتی با دست از تخم مرغ ها بخوری...یه چقدر خوشحالم که زنده ام...

-امشب را دیگه کار نکردم. یعنی نمی توانستم کار کن....هیچ کار نکردم غیر همون کیک پختن و خوردنش...بقیش را اینجا نشستم و کمی هم بلاگ خواندم...خیلی کم. فردا را هم نمی رم دانشگاه...سعی می کنم از خانه کار کنم. بلیط کنسرت هم دارم. عجب تصادفی. اون شبی هم که ماجرای شمیر کشی پیش آمد من بلیط باله داشتم...

-الان همه چیز خوبه. اما من دلم بغل می خواد...دلم می خواد از این همه رفیق مهربان چندتایشون اینجا بودن من بغلشون می کردم. دلم می خواست می شد از توی فیس بوک کشیدشون بیرون توی بغلم.

-حالا می فهم اون شب شمیرکشی چه ما چهار تا خوشبخت بودیم که همدیگر را داشتیم اینکه اون شب تا صبح هم را بغل کردیم....

-می شه یه دنیا در مورد حق حمل اسلحه بحث کرد الان من حس تکرارش را توی این بلاگ ندارم. دلبل های هر دو گروه را هم شنیدیم همه. من هم نمی دانم دقیقا کدام طرفی هستم هنوز....

-استادم حس احساس مسولیت عجیبی داره. این اتفاق امروز که شروع شد. دانشگاه نبود...نهار کار بود. بهش گفتم چرا برگشتی خطرناکه. گفت ترجیح می دادم باشم...بعنوان ریس دانشگاه نباید بقیه را توی چنین شرایطی تنها بگذارم... اگر یه روزی تصمیم گرفتم ریس دانشگاه بشم باید این موضوع یادم باشه. حتی برای استاد شدن هم این موضوع مهمه....

-من دلم بغل می خواد...

2011-12-08T14:45:00.001-08:00

من زنده هستم...نمردم...می توانستم مرده باشم الان اما زنده ام. خانه هستم و بدنم اینقدر خسته هست بس که امروز ترسیدم. فکر کنم برم بخوابم.

2011-12-08T10:06:00.001-08:00

man khili mitarsam....shayd in akherin neveshte man bashe....be daneshgah hamle kardan...mordeshoore in azadi aslehe ro bebaran...baz yeki divoone shode...man khili khili mitarsam...nemikham bemiram...delam mikhad be maman zang bezanam ama nemizanam, nemikham betarse...man nemikham bemiram...on ham to gun shot...mitarsam...hame kalamatam ro gom kardam...age in akherin neveshte man bashe man hich nadaram ke begam....mordan ba gun shot dard dare man nemikham bemiram

روزانه

2011-12-07T15:18:00.001-08:00

-دیشب را خوب نخوابیدم. اصلا خوب نخوابیدم...چند بار با خواب های عجیب و غریب بیدار شدم. احتمالا در ادامه هموم ماجرای قیمه بود...

- خیلی خوبه که یکی باشه اینجور وقت ها که با هاش حرف بزنی...صبح به یکی از دوستام می گم لازمه باهاش حرف بزنم. بلافاصله بهم زنگ می زنه. حرف زدن کمی حالم را بهتر می کنه. به هر حال اشتباهی که کردم باید از این به بعد بیشتر حواسم به این جور چیزها جمع باشه. حالم بهتر شد. اونقدری که تا ساعت ۳ کار کنم. اما هنوز یه چیزی توی دلم می پیچه...یه چیزی هم توی قلبم. یکم هم نگران کارم واسه سال بعد....همین دیگه خلاصه زندگی هست.

- ۳ تا ۴ می تینگ بودم. دیدم همش دارم چرت می زنم. بعد از می تینگ امدم خانه. سر راه هم پیاز و لیمو خریدم. امدم آشپزی کردم. آشپزی دلشوره ام را آرام می کنه. الان هم می خوام کم کم شروع کنم به کار کردن.

- اینجا چند روز پشت سر هم باران می اید...من عاشقشم....

قیمه نذری

2011-12-06T21:23:00.001-08:00

چند روزی دلم هوس قیمه کرده بود اون هم قیمه نذری...اونقدر که فکر کردم خودم آخر هفته درست کنم. امروز ساعت حدود سه داشتم می رفتم نهار بخورم که یکی از دوست های جدیدم را دیدم. دوستم مذهبی هست...یعنی در این حد که حجاب داره و از این حرف ها. گفت که داره از مراسم محرم می اید. گفتم که دلم قیمه کشیده... گفت اتفاقا شب جایی قیمه می دهند نذری...من هم برم. بهش گفتم می ام. خلاصه شب رفتم دنبالش تا با هم بریم. یه روسری هم ازش گرفتم...وسط های دعای توصل رسیدیم. هنوز از بچگیم که این دعا را روزهای دوشنبه می خواندیم دعا را یادم بود همراه بقیه خوندم بعد هم قیمه نذری خیلی خوشمزه بود.

بعد بین دعا داشتم فکر می کردم من مثل خیلی دیگه از آدم های دور و برم از کودکیم ناراضی نیستم. من از فضای مذهبی مدرسه خاطرات خوشی حتی دارم. برنامه های صبحگاهی اولین جایی بودند که حرف زدن برای جمع را تمرین کردم. من یه دنیا تحقیق مذهبی کردم. قران را بارها با دقت تحقیقی خواندم و چیزهای زیادی در مورد تحقیق کردن یاد گرفتم. علاقه ام به فلسفه از فلسفه اسلامی شروع شد. خاطراتم از نذری های خانه خودمون و مامان و بابا بی نهایت شیرین هست. اگرچه امروز اعتقاداتم با گذشته فرق می کنه اما از گذشته هم عصبانی نیستم. معتقدم چیزهایی زیادی ازش یاد گرفتم. و همین طور امروز قدر داشته هام را بیشتر می دانم.

الان که امدم خانه اما احساس خوبی ندارم. دچار غذاب وجدان شدم. فکر می کنم یه جوری دروغ سفید گفتم. با رفتن به این مراسم خودم را به آدم های اونجا در همون حد مذهبی معرفی کردم. مدت هاست که دروغ نگفتم اینکه حتی چنین دروغی آزارم می ده و نمی دانم الان چه جوری درستش کنم. لعنت به این شکمو بودن من که واسه یه قیمه خودم را به یه چنین فکری انداختم. دلم می خواست یکی از دوستای فیلسوف یا حداقل خوشفکرم آن-لاین بود تا می توانستم با هاش در این مورد حرف بزنم اما هیچ کدام الان آن نیستند.

خشونت

2011-12-03T20:04:00.001-08:00

هر دم از این باغ بری می رسد...این جمله را داشته باشید! از یه مرد ایرانی...یکی از دوستان من مثلا:

In my experience with ladies, i fount they wont mind as much as male do, about disclosing their money guys really do mind, including myself.

پی نوشت: منظور این دوست من این بود که اون حق داره از من بپرسه من به چقدر در آمد دارم چون من دختر هستم و این موضوع خصوصی واسه دختر ها نیست. اما من حق ندارم همین سوال را از اون بپرسم چون اون پسر هست! قابل توجه که این آقا سال ها کانادا هست یعنی من از یه روستای ایران قرن بیستم نکشیدمش بیرون....

پی نوشت: دنیا جای وحشتناک ترسناکی هست وقتی نزدیک ترین آدم های زندگی ات اینجوری فکر کنن و این جوری ضد زن باشن. این نوشته را هم ببنید.

Sir Isaac Newton

2011-12-03T10:30:00.001-08:00

- دیشب را خوب خوابیدم. اگر چه که ساعت ۳ رفتم توی تخت. اما همین که رفتم توی تخت یه بار لالایی کیتی را گوش کردم و خوابیدم تا ساعت ۹ صبح امروز...البته تا از تخت در آمدم شد ساعت ۱۰. بعد رفتم نوتواری و پست و بعدتر بانک....بعدش هم آمدم کافه. حالم بهتر هست...زندگی هم خوبه. برای نهار سوپ گوجه و ریحان گرفتم با سالاد اوکادو و ماهی تن...

- داشتم کتاب می خواندم. مثل همه کتابهای فیزیک یه جایی به اسم سر آیزیک نیوتن می رسیم...خواندن اسمش یه احساسی بهم می ده. مثل همون احساسی که نام مسیح به مسیحیان می ده...مثل اونها که مسیح براشون مسیح مقدس هست برای من هم نیوتن سیر آیزیک نیوتن هست...

- راستی می دانید تولد سیر آیزیک نیوتن روز ۲۵ دسامبر هست. شاید بجاب جشن گرفتن تولد مسیح باید تولد نیوتن را جشن بگیریم حداقل آدم هایی مثل من....

2011-12-02T23:04:00.001-08:00

برم گربه عروسکیم را بگیرم توی بغلم روشنش هم کنم که لالایی برای بخونه...بخوابم...شاید فردا روز بهتری باشه...ای کاش که باشه...

2011-12-02T22:47:00.001-08:00

همسر سابق در مورد دو پست قبلی من -خوشبختی نوشته:

I would have loved to talked on the phone. Unfortunately, you insisted
to talk via email about divorce.

اون بیچاره دیگه از من هم فاکدآپ تر هست!

یه فاکد آپ دیگه....

2011-12-02T21:58:00.001-08:00

-نوشته آیدا را چند روز پیش خواندم همان موقع دلم می خواست این پست را بنویسم. بغض هم کردم شاید گوشه چشمم هم تری شده باشه...اما ننوشتم...یا باید بر می گشتم سر کار کردن یا باید می خوابیدم. الان یادم نمی آید کدام یکی اش...

-الان این سری پست های آخر خرس را خواندم....نمی دانم اصلا آنچه آیدا نوشته به اونچه خرس نوشته ربط داره یا نه...اما ذهن من ربطشون داد...از طریق خودم...

-ما همه فاکدآپیم به نظرم...منظورم از همه ما جمع زیادی که وبلاگ هاشون را می خوانم. شاید هم آدم ها وقتی خوشحال و شاد و خندان هستند بلاگ ننویسند! اما این درست نیست همین خرس روزهای شادش را می نویسه یا همین آیدا!

-آیدا درست می گه فاکدآپی همه ما از این بی کجایی می آید شاید هم نه...ولی فکد آپی من از همین جا می آید... بقول آیدا: نمی شود برگشت و این مرز بالغ شدن است. برای هر کسی هم این نمی شود یه سری دلیل داره که ممکن برای کسی دیگه ای موجه نباشه...لنگ دراز هم درست می گه اصلا برگردیم هم کسی دیگه نمونده...شاید آیده جزیره خوب باشه...یا حداقل مثل آدم های Atlas Shrugged سالی یک ماه بریم جزیره همگی با هم...آیدا خودش و پسرکش را با مردش شریکه...من خودم و شغلم به این ور آب بسته هستیم...لطفا نگین توی دانشگاه های ایران می شه تحقیق کرد...من سعی کردم نشده! تازه اگر برگردم هم هزار بدبختی و فاکدآپی دیگه شروع می شه...دختری که توی سی سالگی طلاق گرفته باشه توی ایران یعنی یه مبارزه لحظه به لحظه داره...

- نوشته های خرس را می خوانم...فکر می کنم کاش من هم می توانستم حداقل اینجوری از طلاق بگم...دوست داشتن هنوز توی نوشته اش هست یا شاید من دلم می خواد اینجوری بخوانم. بشاید من رویا می پردازم...شاید...

پی نوشت: فکر کنم کاملا چرند نوشتم...یعنی بهم ریخته بی نظم و بی منطق...اما از یه فکدآپ بهتر از این بر نمی آید....

پی نوشت: اگر وبلاگ فارسی شاد سراغ دارید آ رید آدرسش را بمن بدید...

خوشبختی؟؟!!

2011-12-02T20:39:00.001-08:00

باورم نمی شد که هیچ وقت این را بنویسم....اما زن و شوهر ( سابقی) که ساعت ۱۱:۳۰ شب جمعه در دو کشور مختلف با ای-میل شرایط طلاقشون را چک کنند با هم نمی توانند آدم های خوشبختی باشن...یا دقیقتر توی زندگی خوانوادگی خوشبخت نیستند...دوست ندارم این را بنویسم اما باید نوشتش قبولش کرد تا شاید بشه شرایط را عوض کرد...با امید شب های جمعه شادتر...برم سر خواندن کتابم...

خانم پست چی مهربان

2011-12-02T16:28:00.001-08:00

شب جمعه هست. من تازه رسیدم خانه بیرون کارناوال کریسمس هست...اما من خانه را بیشتر دوست دارم. گرم و امن. رسیدم خانه هم خانه ایم نبود اما چند شکلات خوشگل برام گذاشته بود روی میزم. دو تا بسته پستی هم که رسیده بود کنارش بود. کیتی نازنینم رسیده بود با یه کتاب.

شام خوردم با یکی از شکلات ها...

فرم های نهایی طلاق را فردا باید ببرم نوتاری کنم. دلم نمی خواد بخوانمشون اما مجبورم این کار را بکنم. یه لحظه از ذهنم می گذره که الان داره چکار می کنم...بمن چه اما؟

فردا یا پس فردا باید برم درخت کریسمس هم بخرم...حالا هم باید برم ظرف هایی که از دیشب مونده را بشورم...از این یکی کار متنفرم...یه چیزی پیدا کنم گوش کنم...شاید اسانتر بشه...

برای اولین بار

2011-12-01T20:32:00.001-08:00

برای اولین بار از اینکه مرد چین هست احساس خوبی دارم. برای ساعت ۱۲ چنین شب هایی خیلی مفید. یعنی من اینجوری ۲۴ ساعته منتور و معلم دارم. روزها که پیرمرد هست و وقتی اینور دنیا شب می شه اما من از نگرانی خوابم نمی برد. مرد مهربان و دوست داشتنی اون سر دنیا توی افیسش هست اگر چه دوره اما مثل همه این سال ها به نزدیکی یه تلفن هست...می توانم بهش زنگ بزنم. با هاش مشورت کنم...سوال بپرسم...در مورد معادلاتم و کد نویسی حرف بزن...از سیاست بگم...او از سفرهاش بگه از بچه هاش بگه از شاگردهاش...حتی بهش بگم که می ترسم...و او بگه بهش فکر نکن فقط برو جلو...و جوری سکوت کنه که من بشنوم همینطور که تا بحال رفتی جلو....

برای اولین بار احساس می کنم چه خوب که مرد اون سر دنیا است جایی که انگار همه شب های من بیدار...

در ادامه پست قبل

2011-11-29T19:52:00.001-08:00

همین الان داشتم جواب یه سری ای -میل های شبه کاری را می دادم که جواب یکی دیگه از اون ای -میل مهم ها امد. جوابش بد هم نبود. ملتی که کار اکادمیک می کنند ملت عجیبی هستند. ساعت ۱۰ و نیم شب ای-میل کاری جواب می دند. من خودم هم البته با خوشحالی و افتخار تمام جزشون هستم....

امروز یه کتاب جدید برام رسیده که خودم نخریدم. طبق معمول هدیه بی نام و نشان البته الان دیگه می توانم حدس بزنم...چند تا دوست مهربان دارم که هدیه برام می فرستند بی مناسبت...یعنی به مناسبت های غیر معمولی مثل عوض کردن آدرسم...این نعمت بزرگ بخصوص این روزها که پست مهربان نیست و غیر قبض چیزی در خانه نمی آید -که اون هم حتی الکترونیکی شده-

خودم هم این را واسه خودم هدیه کریسمس خریدم.

یادآوری به خودم

2011-11-29T18:48:00.001-08:00

اول از همه یه یادآوری به خودم بکنم. اینکه وقتی من دکمه سند را می زنم و یه گزارشی را می فرستم یا کلا یه کاری را اون قسمتی را که در کنترل و توانایی من هست انجام می دم بعدش باید رها کنم. اگر چیزی را نمی توانم عوض کنم یا نمی دانم چی نباید با نگرانی منتظر باشم. چه من نگران باشم و کار نکنم چه نگران نباشم و تمرکز کنم روی یه کار خوب دیگه نتیجه اون ای -میلی که سند شده عوض نمی شه. به این یاد آوری نیاز داشتم. برای اینکه دیروز یعنی دیشب چهار تا ای -میل کاری مهم فرستادم و تا همین لحظه جواب یکشون آمده. بعد من امروز خیلی خوب تمرکز نداشتم و همش منتظر بودم و نگران...نگران اینکه اگه جوابش اونجوری که می خوام نباشه چی؟! می توانم الان یه ای-میل دیگه بفرستم و بگم چی شد...اما می خوام تمرین کنم که با ارامش کارم را انجام بدم اینه که تا آخر هفته صبر می کنم.

می خواستم بیشتر بنویسم اما حسش نیست میرم توی تخت هات چکلات می خورم و کتاب جدیدم را می خوانم...

مبارزه با خشونت علیه زنان

2011-11-25T21:24:00.001-08:00

-امروز روز مبارزه با خشونت علیه زنان هست. دو تا نوشته خواندم از برای تو و سعیده. با هر دو نوشته موافقم....

-من هم می خوام بنویسم....

-جواب خشونت خشونت نیست. نقش قربانی هم بازی کردن درست نیست. تنها راه خارج شدن از یه رابطه خشونت آمیز...یکی توی کامنت های برای تو نوشته بود که او هم شروع می کنه به زدن همسرش...این خیلی خطرناکه. متاسفانه من خودم دچار چنین اشتباهی شدم. مثلا همسر سابق من گیر می داد به طرز لباس پوشیدن من - اون های که من را شخصا می شناسن می داند این ماجرا چه جکی هست چون گشت ارشاد حکومت اسلامی هم بمن گیر نمی داد بعد همسر سابق وضعش از اون ها هم بدتر بود.بماند!- بعد از اینکه بارها و بارها سعی کردم بهش بگم کارش درست نیست. شروع کردم به مقابله به مثل کردن یعنی به لباس پوشیدنش گیر دادن. البته هدفم این بود که بفهمه چقدر کارش اعصاب خورد کنه اما طبیعتا این روش کار نکرد. امروز می دانم تنها روش اینکه از رابطه خشونت امیز بیرون بیاید.

-خشونت فیزیکی حق هیچ کس نیست به هیچ جرمی...حتی چیزی مثل خیانت- این را منی می گم که هنوز درد خیانت روی قلبم سنگینی می کنه- اما باور کنید خشونت حق هیچ کس نیست حتی خیانتکار! اگر خشونت فیزیکی می بینید باید به پلیس خبر بدید! لطفا نگید که زندگی خصوصی خودشان به ما مربوط نیست.

-خشونت زنان علیه زنان. مادر شوهرانی که خشونت پسرهاشون را می بیندد تایید می کنند و یا سکوت می کنند! مادر شوهرهایی که خودشون یک دنیا خشونت علیه عروساشون روا می کنند! یه روزی که آرامتر بودم خاطرات خودم را خواهم نوشت.

این را هم از نوشته شادی بخوانید.

روزانه

2011-11-25T20:59:00.001-08:00

آري، آري، زندگي زيباست.
زندگي آتش گهي ديرنده پابرجاست.
گر بيفروزيش، رقص شعله اش در هر كران پيداست.
ورنه، خاموش است و خاموشي گناه ماست.

امروز همش دلم شعر فارسی می خواست. دلم رفیق هم دل و هم زبان می خواست...ساعت ۵ با یه دل درد بد از خواب بیدار شدم و هی غلت زدم تا دلم خودش خوب شد و من باز دوباره خوابیدم تا ظهر. قرار بود با این دوست جان ایتالی برم خرید بعد دیدم اصلا اعصابش را ندارم. یعنی کلا من اعصاب خرید که ندارم اون هم با یکی دیگه اون هم با یه ایتالیایی که خفه ام کنه از مد و برند و....اصلا امروز دلم فارسی می خواست....تمام بعد از ظهر را دراز کشیدم اینجا و شهر خواندم. چقدر دلم الان یه رفیقی می خواد که با هاش مشاعره می کردم از اون مشاعره های که هیچ کس برای ساعت ها نمی بازه ....دلم برای جلسه ادبی دانشکده یه جورهایی تنگ شده...

این چند تا را گوش کنید اگر شما هم مثل من امروز دلتون هوای شعر فارسی داره.

آرش کمان گیر و یا اینجا

ریشه در خاک

این را قبل از کوچه گوش کنید

حافظ و مولانا هم که دیگه گل چین کردن نداره از اول تا آخر.

Happy Thanksgiving 2

2011-11-24T18:04:00.001-08:00

من هر سال می آم اینجا می گم بهترین جشن شکر گذاری زندگیم را داشتم...فکر کنم هر سال خوبه...اصلا مگر می شه ترکی و استافینگ و کرن بری ساس و گروی(Turkey, Stuffing , Cranberry sauce, gravy) و هزار تا پای مختلف را خورد و خوشحال نبود.

همین نیم ساعت پیش رسیدم خانه. گشادترین شلوارم را پوشیدم چون از بس خوردم دارم می ترکم. خانه استادم مهمون بودم و بهم خیلی خوش گذشت. اولش غیر از استادم کسی را نمی شناختم و اما من وقت کمی لازم دارم تا توی جمع وارد شم. خانه استادم یه خانه بزرگ درست روی یه تپه بود. هوا که تاریک شد همه رفتیم بیرون و اتیش درست کردیم. دور آتیش که جمع شدیم من و استادم شروع کردیم آسمان را تماشا کردن و صورت فلکی ها را پیدا کردن. خیلی خوش گذشت. نمی دانم سال دیگه کجا باشم اما هر جا باشم امیدوارم مثل همه این چند سال گذشته خوب باشه.

امسال همه مثل همه سال های گذشته من خیلی چیزها داشتم برای شکرگزار بودن.

حالا هم دراز کشیدم روی مبل و می خوام این کتاب را شروع کنم به خواندن.

Happy Thanksgiving!

2011-11-24T09:27:00.001-08:00

این را هم از بلاگ انگلیسی من بخوانید!

به یاد بابایی-- به یاد خانم مستغنی

2011-11-23T19:40:00.001-08:00

می خوام شروع کنم یه گزارش خیلی خیلی مهم بنویسم. نا خود آگاه می گم؛ خدایا به امید تو نه به امید خلق روزگار. جمله بابا و خانم مستغنی دبیر عربی مدرسه راهنماییم هست. که نمی دانم چه جوری از نا خود آگاه من الان بیرون امد.

End of life....

2011-11-22T19:58:00.001-08:00

http://zara-every-day-life.blogspot.com/2011/11/tara-my-firends-horse-and-end-of-life.html

2011-11-22T18:46:00.001-08:00

این را هم از وبلاگ انگلیسیم بخوانید.

روزانه

2011-11-21T22:28:00.001-08:00

-امروز خانه ماندم که شاید بیشتر کار کنم. بد هم نبود اما خیلی هم خوب نبود. خبر پذیرش دو تا مقاله کنفرانسم آمد. امیدوارم برسم بنویسمشون...این کار الانم اگه خوب پیش بره حسابی از توش می توانم مقاله بدم...امیدوارم خوب پیش بره باید سعی ام را بکنم.

-خانه را هم مجبور شدم مرتب کنم از بس که شام دیشب خانه را نا مرتب کرده بود.

- دیگه اینکه واسه جشن شکرگذاری ترکی گرفتم اما خودم دعوتم...فکر کنم ترکی را آخر هفته بپذم.

-ایده خرید بستنی ساز ایده بسیار خوبی بود. یه دنیا رسپی مختلف را ترای می کنم با طعم ها متفاوت خیلی کیف می ده....

روزانه

2011-11-20T21:58:00.001-08:00

-امروز هیچ غلط قابل توجه علمی -کاری نکردم. طبیعتا از دست خودم شاکیم...اما در عوض بهترین پاستای عمرم را خوردم و یاد گرفتم چطور یه پاستای خوشمزه به سبک اصیل ایتالیایی درست کنم.

- یه دوست جدید ایتالیایی پیدا کردم. یعنی الان چند ماهی هست که دوستیم...همون روزهای اولی که امدم این شهر دوستیمون شروع شد. امروز پاستا و سایر مخلفات لازم - که همه را هم مامانش از رم براش فرستاده بود- اورد اینجا و ما با هم پاستا درست کردیم. البته من که کاری نکردم. کلا یه شراب باز کردم و حرف زدم و به حرف هاش گوش دادم و خندیدم و او غذا را درست کرد. توی آشپزخانه یه لحظه احساس کردم این بخشی از چیزی هست که من از یه رابطه می خوام اینکه دو نفر آدم بتوانن با هم شرابی بنوشند پاستایی درست کنند و بخندند- این دوستم البته فقط دوستم هست نه دیتم و من دوست دارم همین جوری هم بمونه- بعد شام را خوردیم و ....

-پسرک که رفت من به مرد زنگ زدم. دلم براش یه ذره شده. برای کلاسش برای لبخندی که به پهنای صورتش بود برای آغوش گرمش ...چرا همه آدم هایی که من این همه دوستشون دارم این همه دورن؟ مرد ۱۲ ساعت اختلاف زمانی با من داره....بهم می گه اگه یه وقت رفتم چین برم دانشگاهشون سخنرانی کنم. بهم می گه دوست داره با هم کار کنیم...و من سر شار می شم از شادی از یگانگی با مرد....و دلم براش به اندازه ابدیت تنگ می شه....

برم بخوابم که فردا دوشنبه هست و یه دنیا کار....

دوستانی دارم بهتر از برگ درخت

2011-11-20T00:49:00.001-08:00

یه دوست ریاضی دان دارم که سال هاست با هم دوستیم...این روزها که سر هر دومون شلوغه شاید سالی یکی دو بار با هم تلفنی حرف بزنیم...تلفن هامون اما همیشه طولانی می شه. بی شک یکی از منطقی ترین آدم هایی که توی زندگیم دیدم. واسه همین حرف زدن با هاش همیشه لذت بخش هست. مهم هم نیست چی بگیم همیشه به یه دنیا ایده خوب واسه تحقیق ختم می شه. بعد من و این آدم توی یه زمینه های اینقدر با هم فرق می کنیم که نگو.... امشب نزدیک چهار ساعت تلفنی حرف زدیم....بعد از مدت ها از ته دل خندیدم...و مثل همیشه لذت بردم از خوشفکریش....

دلیلی برای وبلاگ نوشتن

2011-11-20T00:43:00.001-08:00

دیروز یه ای -میل گرفتم از یکی از خواننده های بلاگم که البته ندیدمش تا به حال اما دوست من و بلاگم هست. یه دنیا می خوام که بگذارمش اینجا. امیدوارم ناراحت نشه.

نمي دوني چقدر از خوندن پستت خوشحال شدم...ذوق كردم...قلبم تاپ تاپ كرد و
يه جريان عميق شادي از تمام روح و جسمم گذشت..انگار خودم اين خبر خوب رو
گرفته باشم..خبر خوبي كه حتي نمي دونم چيه اما اگه تو رو اين قدر خوشحال
كرده و همسنگ خبراي خوب قبلي اي هست كه نوشتي بايد خيلي معركه باشه

از ته دلممممممممممممممم بهت تبريك مي گم و بي نهايت خوشحالم و آرزو مي
كنم زندگيت پر از هيجان هاي شادي بخش و روح بخشي باشه كه شايستگي همش رو
هم داري

مي بوسمت

یعنی یه دونه از این خواننده ها کافیه هست که آدم بیست و چهار ساعته به بلاگش فکر کنه و هی تند تند بنویسه...بلاگ زدن بهترینکاری بود که توی اون چند ماه زندگی توی کانادا انجام دادم.

بستنی خانگی

2011-11-20T00:39:00.001-08:00

این هم عکس بستنی که توی بستنی ساز جدیدم درست کردم.

امروز برای همیشه

2011-11-18T22:55:00.001-08:00

داشتم کار می کردم توی آفیسم. سعی می کردم یه مقاله را خوب بفهمم. داشتم دانه دانه معادلات را خودم در می آوردم. خواستم استراحتی کرده باشم. رفتم پایین چای برداشتم و قبل از اینکه بشینم سر کارم دوباره ای-میلم را چک کردم. بهترین خبر دنیا را گرفتم...داشتم از شادی می لرزیدم...درست مثل روزی که خبر پذیرش جورجیا تک را شنیدم. هنوز ای -میل را کامل نخوانده به مامان و بابا زنگ زدم. می دانم که از خودم بیشتر خوشحال شدند. بعد به دو تا از دوستانم خبر را دادم به استادم هم ای - میل زدم و بعدتر...سعی کردم کار کنم اما دیدم واقعا حقم هست که این شب را بخودم استراحت بدم. رفتم برای خودم هدیه بخرم. یه بستنی ساز می خواستم بخرم مدت ها....دم مغازه پشت فرمان ماشین برای اولین بار توی عمرم از شادی گریه کردم. نوامبر ماه خوبی هست برای من...ماه شادی...توی چند سال قبل همیشه خبرهای خوبی داشتم توی این ماه...مقاله هایی که قبول شدن...قبولی توی امتحان جامع پروپوزال دادن و حالا این خبر خوب خوب خوب....شام هم رفتم رستوران چرخنگ قرمز و یه دنیا خوردم...خودم تنها...از اون شب هایی بود که دلم نمی خواست با کسی قسمتش کنم. بعد می خواستم برم فیلم ببینم اما دیدم چه فیلمی بهتر از فیلم زندگی خودم...امدم خانه یه کم خواندم یه کم توی اینترنت گشتم با دوست حرف زدم و حالا هم توی تختم هستم...از ته قلب خوشحال و آرامم...و اگرچه کار دشواری باید انجام بدم اما اطمینان دارم که می توانم....

For the record

2011-11-18T14:32:00.001-08:00

Friday, Nov, 18th, 2011, 4:12 PM Can be one of the most important and happiest moments of my life....celebration of life and hard work is about to start!

از کجا به کجا رسیدیم...

2011-11-18T11:22:00.001-08:00

داشتم بلاگم را زیر و رو می کردم که به این رسیدم....

2011-11-17T13:25:00.001-08:00

آه خدای من...الان سرم را بالا گرفتم و داره برف می اید....